Column Jan Schoonen: Ed Bourne (SC Feyenoord)

Bij tijd en wijle loop ik hem wel eens tegen het lijf, zeker nadat zijn club de zondag als speeldag ingeruild had voor de zaterdag. Altijd heb ik me prima op mijn gemak gevoeld bij hem. Ed Bourne, al zeker 10 jaar lang teammanager bij SC Feyenoord, is wars van kapsones. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg zou zijn credo kunnen zijn. Zijn club mag dan ooit op zondag een goed presterende hoofdklasser geweest zijn, die veel aansprekende resultaten heeft geboekt, op zaterdag, toen de club in de vierde klasse moest beginnen tegen kleine, onaanzienlijke ploegjes heeft hij zich nooit laatdunkend uitgelaten. Altijd was Ed oprecht geïnteresseerd in dergelijke clubjes, nooit liet hij merken dat ze minder waren. Dat zijn ze natuurlijk ook niet, maar als je ooit op hoog niveau hebt mogen acteren, is het toch even wennen als je moet voetballen tegen spelers die er eigenlijk niet zo veel van kunnen. Maar Ed voelde zich nooit verheven, niemand bij zijn club trouwens. Dat waardeer ik zo bij SC Feyenoord en dat waardeer ik het meest van al bij Ed, die altijd klaar stond om je te helpen.

Ik vergeet nooit dat hij op me afkwam nadat ik jaren geleden een column had geschreven over Jordy de Winter van SC Botlek die voor de tweede maal in zijn nog prille leven kanker had overwonnen en weer zijn opwachting op de velden had gemaakt. ‘Wat is dat een ontzettend mooi verhaal van je’, zei Ed, die Jordy goed kende, want die had ooit verscheidene jaren bij Feyenoord in de jeugd gevoetbald. ‘Ik ben zo blij dat die jongen er weer bovenop komt en ik hoop van harte dat hij nooit meer gaat meemaken wat hij meegemaakt heeft’, vertelde Ed en je kon zien dat hij het niet voor de vorm vertelde. Hij meende het oprecht want de tranen stonden nog net niet in zijn ogen.

Het is Ed ten voeten uit. Hij is begaan met voetballers waarmee hij te maken heeft, of ze nu nog bij SC Feyenoord spelen of lang geleden zijn vertrokken. Ed staat altijd klaar voor hen, doet alles voor hen. Natuurlijk, het is een taak van een teammanager om te zorgen dat spelers zo weinig mogelijk aan het hoofd hebben zodat ze op en top geconcentreerd aan hun wedstrijd kunnen beginnen, maar Ed deed zijn ‘werk’ met liefde en plezier en kreeg daarvoor van de spelers en van de staf het respect dat hij verdiende. Daar was Ed trouwens niet op uit; daar deed hij het niet voor. Hij zette zich in voor zijn club, voor zijn voetballers vooral. Punt.

Pas geleden werd ik opgeschrikt door een vreselijk bericht over hem. Jaarlijks wordt in Nederland bij meer dan 10.000 mannen prostaatkanker geconstateerd en onlangs hoorde Ed dat hij een van die 10.000 is. Op de website www.prostaat.nl staat dat het een oude mannenkwaal is. Letterlijk staat er: ‘Bijna alle mannen krijgen, als ze maar oud genoeg worden, prostaatkanker.’ Maar Ed Bourne is geen oud mannetje. Hij is nog lang geen 60, hij is in de bloei van zijn leven.  Ik weet natuurlijk niet in welke mate prostaatkanker bij hem geconstateerd is, want de ziekte bestaat in allerlei gradaties, maar ik hoop van harte dat hij getroffen is door de meest lichte vorm en dat hij er snel weer vanaf komt. Zijn ziekte betekent trouwens niet dat hij zijn taken bij SC Feyenoord heeft neergelegd. Voor de wedstrijd tegen Oude Maas, een paar weken geleden heeft hij het de spelers en de staf verteld en ging vervolgens over tot de orde van de dag. Mooi was het dat diezelfde spelers later die middag tijdens de wedstrijd de doelpunten vierden met Ed in de dug-out en de uiteindelijke 2-0 overwinning aan hem opdroegen. Het tekent de sfeer bij de club SC Feyenoord. Het moet Ed goed gedaan hebben.

Net zoals hij ooit tegen mij vertelde dat hij hoopte dat Jordy de Winter snel weer de oude is, net zo hard hoop ik dat Ed spoedig weer helemaal het mannetje is. Dat hij nog vele jaren zijn ding kan doen bij SC Feyenoord dat komend jaar terug is op het niveau waar het thuis hoort. Ik heb gehoord dat Ed ‘You’ll never walk alone’ beter kan zingen dan Lee Towers als hij helemaal happy is. Ik hoop dat hij dat snel weer kan doen. Ed, een voorspoedig herstel toegewenst. Sterkte!