De wedstrijd GHVV’13-Rijnmond Hoogvliet Sport was koud bezig of hij deed al iets verrassends. Van op een afstand van een meter of dertig zag hij keeper Erwin van Trigt nogal ver voor zijn doel staan en hij besloot het te proberen. De boogbal vloog rakelings over de lat. Geschrokken, maar ook opgelucht dat er geen schade was aangericht haalde Erwin de bal op. Justin Snijders, de nummer 12 van Rijnmond Hoogvliet Sport vestigde met zijn bekeken schot meteen de aandacht op zich. In de wedstrijd zou hij nog vaker leuke dingen laten zien.
Bij aanvang stond hij linksbuiten. Een prima keuze van trainer Klaus Lingen, want Justin doet alles met links en vanaf de linkerflank zou hij later in de wedstrijd enkele fraai aangesneden voorzetten afleveren. Maar hij zou ook regelmatig van flank wisselen met Lorenzo Kranenburg, zijn maatje aan de andere kant. Ook met Christian Fontes de Mello, de man centraal voorin, ruilden beide flankaanvallers voortdurend van positie. Fraai om te zien was ook dat als een van deze drie aanvallers zich iets terug liet zakken Runell Martes meteen de vrij gekomen ruimte innam, wat weer tot gevolg had dat Remco de Jong, een middenvelder met de longen van een paard ook weer ergens anders ging lopen. Zo was Rijnmond Hoogvliet Sport zaterdag een verzameling spelers die voortdurend van positie wisselden. Het is beslist geen statisch elftal. Niet meer, kan ik beter zeggen, want op trainingskamp tijdens de winterstop hebben ze met z’n allen om de tafel gezeten en vastgesteld dat ze in de laatste wedstrijden tot dan toe te veel vast stonden en dus niet verrassend genoeg meer waren. ‘We hebben toen afgesproken dat we voortaan vaker gingen switchen’, zo legde Runell Martes me na de wedstrijd uit.
Afgelopen zaterdag tegen GHVV’13 deden ze dat. En hoe! Het liep bij de mannen van Klaus Lingen als een tierelier. Het moet gezegd worden dat ze van GHVV’13 de ruimte kregen om hun ding te doen, maar toch kon je zien dat ze konden voetballen, die Hoogvlieters. De iets te weinig mobiele Runell Martes was de grote spelverdeler en had een stuk of vier, vijf heerlijke steekpassjes; Remco de Jong was een dynamische middenvelder die constant in beweging was en overal en nergens opdook; Lorenzo Kranenburg is nog altijd de voetballer die na fraaie passeeracties altijd het overzicht behoudt en beslist niet zelfzuchtig is; maar het meest heb ik toch staan te genieten van Justin Snijders, die weliswaar nog te vaak slordig is met zijn voortzetting, maar ook onberekenbaar en vaak tegenstanders op het verkeerde been zet.
Justin kan echt wel ballen. Dat heeft hij trouwens altijd al gekund. Een jaar of drie, vier geleden kwam hij als jong ventje bij Smitshoek in de selectie. Hij had bij die club de jeugd doorlopen en mocht van de toenmalige trainer Raymond Frehe zelfs een paar keer met het eerste elftal meedoen. Maar een vaste basisspeler werd hij nog niet; daarvoor was hij nog te onervaren, te groen achter de oren. Zijn tijd zou nog wel komen. Maar zoveel geduld had Justin niet. Samen met zijn maatje Mitchel van Gelder vertrok hij naar Rijnmond Hoogvliet Sport. Mitchel scheurde kort daarna zijn kruisband finaal af, Justin is in Hoogvliet een vaste waarde geworden. Hij is zo’n speler waar je voor naar het voetballen gaat. Ik tenminste wel. Vaak zie je niets van hem en levert hij de ballen simpel in. Hij is soms nog te onrustig en daardoor vaak erg onzuiver, maar af en toe zie je hem dingen doen, die alles weer goed maken. Dan is het genieten geblazen.
Na een klein half uurtje wordt het 0-1 voor de bezoekers omdat Lorenzo Kranenburg een door hem opgezette aanval afrondt. Die goal was al fraai, maar de 0-2 zou nog veel mooier zijn. Als Justin na een oogstrelende aanval over een paar schijven de bal bij de achterlijn oppikt, passeert hij op de vierkante meter een paar tegenstanders en legt ook doelman Erwin van Trigt in de luren. Beheerst trapt hij de bal in de lange hoek. Mooi, heel mooi allemaal. Met die 0-2 is de wedstrijd gespeeld. In de tweede helft gebeurt er weinig. Het wordt nog 0-3, maar de jeu is er allemaal wel af. Ook bij Justin. Er ontstaat nog wat commotie als grensrechter Bos van de bezoekers niet vlagt wanneer de bal bij een aanval van zijn ploeg toch echt een halve meter over de zijlijn rolt, maar dat verbale stormpje luwt al weer snel. Jammer toch, die beslissing van Bos. Rijnmond Hoogvliet Sport heeft zulke dingen helemaal niet nodig. Het is een goede en leuk voetballende ploeg. ‘Dat heb ik altijd al gezegd, maar jij komt nooit kijken’, besluit Runell met een lach. Ik denk dat ik ze toch eens vaker ga bekijken.
