Zoals het een waarheid is dat de bladeren in de herfst van de bomen waaien, zo heeft Perkouw het altijd lastig tegen ploegen uit de onderste regionen. Daarnaast speelt het op de onderste plek bivakkerende Bolnes op een heel erg slecht veld. Het was dus afwachten of de inmiddels kampioen van de gelijke spelen uit Berkenwoude de ban wist te doorbreken. Perkouw begon gedreven en liet er geen onduidelijkheid over bestaan dat het voor 3 punten en niets minder kwam. Het was misschien niet allemaal even best in uitvoering, maar het plan van de ploeg van Spijker werkte en binnen 10 minuten waren er al drie opgelegde kansen voor de Vries, Mudde en Schrader. Bolnes stelde daar niet veel tegenover behalve dan dat het met verve verdedigde.
Toch was het Bolnes wat de scoren opende. De behendige rechterspits zette een actie goed door en mocht waarempel uithalen naar de verre hoek. 1-0, met pas 18 minuten op de klok. Geen spoortje van paniek bij Perkouw, dat gedreven doorging met waar het voor gekomen was. Inmiddels had Ruben de Vries het vizier nog iets bijgesteld en kwam in de 35ste minuut dan toch de verdiende gelijkmaker. Een goed aangesneden vrije trap van Schrader mocht de Vries binnenglijden 1-1 de stand en Perkouw bleef oppakken waar het gebleven was. Dit resulteerde nog in enkele knappe mogelijkheden op een voorsprong, maar de prima fluitende en sympathieke scheidsrechter Syed vond het tijd voor de thee.
In de rust bleef de licht geblesseerde Rick Bogaard achter in de kleedkamer en mocht Robin Borst zijn entree maken. Bolnes kwam iets aanvallender uit de startblokken. Hierdoor kreeg het middenveld van Perkouw meer ruimte en trok het het initiatief verder naar zich toe.
Met enig fortuin, scherpte en juiste keuzes had de teller al aardig kunnen doorlopen en had het opvijzelen van het doelsaldo zomaar tot de mogelijkheden kunnen behoren. Helaas blijf je je als toeschouwer hierdoor zorgen maken over het “het zal toch niet” scenario.
Het was Achterberg die bij een corner goed doorzette na weifelend optreden van de doelman van Bolnes. Zonder genade ging de bal hoog en hard het doel in en stond de 2-1 op de borden.
Dit was het signaal voor Bolnes om met maximaal risico te gaan spelen. De gedreven Geneuglijk, wederom de snelle Schrader en de actieve de Vries hadden met meer scherpte de 3-1 al lang op het scorebord moeten zetten.
Het was Mudde die met een harde droge afronding aan alle twijfel een eind maakte en de 3-1 op de borden plaatste. Daarna was het wederom een aaneenschakeling van kansen en mogelijkheden waarbij ook Smits, die weer minuten mocht maken in de 2e helft, in gelegenheid kwam maar te hoog mikte. Het was de wedstrijd van de gemiste kansen.
Uiteindelijk mocht ook Julian v Lith nog even wedstrijd ritme opdoen na een hele lange periode van blessureleed. Al met al hoopgevend dat deze sterkhouders weer op de weg terug zijn.
Het bleef 3-1. Drie punten waarbij het verleden ons zegt dat we hier gewoon heel blij mee moeten zijn. Het feit dat we zelf ook nog veel kansen creëeren kan alleen maar muziek zijn voor een mooie toekomst. Want als we die kansen ook nog gaan benutten…. tja… wat zit er dan nog in het vat.
Dinsdag de bekerwedstrijd tegen Kethel Spaland. Zowaar een mogelijkheid om bij de laatste 8 finales te komen en zicht te krijgen op kwalificatie voor het hoofdtoernooi volgend seizoen. Dinsdag 20.00 zullen we meer zien.
