Op weg naar de uitwedstrijd tegen ASWH, zaterdag 10 maart jl., zat hij bij Tim van der Lijn in de auto. ‘ASWH, daar liep jij toch die kruisbandblessure op?’ vroeg Spijkenissemiddenvelder Daan Bourgonje aan zijn teamgenoot. Tim knikte, maar had er niet veel praat over. Het was ook niet iets om vrolijk op terug te kijken. Er werd verder dan ook niet over gesproken.
Later in de middag tijdens de wedstrijd, waarin Daan zoals gebruikelijk een basisplaats had, ging hij na een half uurtje zijn zoveelste duel aan met een tegenstander. ‘Die jongen van ASWH gebruikte zijn lichaam goed. Daar beschermde hij de bal mee en zette zich tegelijkertijd af op mij. Ik stond op dat moment niet goed genoeg om die beuk op te vangen en ging neer. Het was niet eens een overtreding, maar ik voelde meteen dat het niet goed zat. Ik heb nog nooit een zware blessure gehad, maar toen ik niet zelf op kon staan wist ik dat het mis was met mijn rechterknie. Maar wat het was, dat wist ik niet.’
Daan ging de volgende dag naar een waarnemend huisarts in Spijkenisse. Die dacht aan een meniscus maar kon verder niet veel voor hem doen. De volgende dag ging Daan in Hellevoetsluis bij zijn eigen huisarts langs en die stuurde hem door naar Medinova op Zestienhoven. Daar constateerden ze dat er te veel speling in de knie zat en dachten meteen aan een afgescheurde kruisband. Er werd een MRI gemaakt en dat gaf definitief uitsluitsel. Vorige week dinsdag kreeg Daan te horen dat hij zijn voorste kruisband had afgescheurd. ‘Op hetzelfde veld, tegen dezelfde tegenstander als Tim van der Lijn, iets waar ik Tim nog over had aangesproken tijdens die autorit. Hoe toevallig kan dat zijn?’ kan Daan er nu om lachen als een boer met kiespijn.
Daan had in die dagen veelvuldig contact gehouden met zijn trainer Peter Wubben. Die was niet erg vrolijk over Daans blessure, maar reageerde lichtjes opgelucht toen Daan hem vertelde dat de dokters dachten aan een meniscus. ‘De trainer zei nog dat het gelukkig geen gescheurde kruisband was’, zei Daan. ‘Toen ik hem later meldde dat het toch een afgescheurde kruisband was, was hij niet blij. Dat was ik ook niet. Ik moet geopereerd worden en moet daarna maanden revalideren. Ik denk dat ik er toch een maandje of negen zoet mee ben. Dat komt verrekte slecht uit, want ik had bij Spijkenisse juist een paar maanden een basisplek. Het is vervelend, maar ik kan er niets aan veranderen’, is hij nu al berustend.
Dat Daan geopereerd gaat worden is zeker, maar wanneer nog niet. ‘De knie moet eerst opgetraind worden, legt hij uit. ‘Ik moet hem kunnen strekken. En het vocht moet er uit. Nee, pijn doet het nu niet. Het is alleen lastig dat ik voorzichtig moet zijn met het gaan staan en moeite heb met lopen. Over drie weken moet ik terug naar Medinova en als ik mijn knie dan wel kan strekken krijg ik waarschijnlijk te horen wanneer de operatie ingepland wordt. Ik denk dat ik binnen nu en zes weken wel aan de beurt ben. En daarna moet ik revalideren. Negen maanden staat er voor. Ja, dat duurt lang. Maar ik ga niets overhaasten. Niets forceren. Ik ga keihard werken, veel naar de sportschool en zie wel wanneer ik klaar ben. Ik heb al te vaak spelers gezien die na een zware blessure te snel zijn begonnen en daarna een terugval hadden. Dat ben ik niet van plan. Ploeggenoten als Tim van der Lijn en Erik Polet hebben ook zo’n blessure gehad en hebben mij al veel verteld over wat zij ervaren hebben. Ik ga aan de slag met Mark Bevaart. Eerst om de knie klaar te maken voor de operatie, daarna om te revalideren. In de tussentijd zal ik de wedstrijden van Spijkenisse bezoeken. Het jammere is alleen dat ik straks niet in het veld sta maar aan de zijlijn als het behoud voor de derde divisie gevierd wordt. Want dat gaat lukken hoor’.
