Een paar weken geleden verscheen het bericht op de site van VoetbalRotterdam dat keeper Dyron Bijl na zes seizoenen bij Spijkenisse gaat vertrekken. Voor menigeen was dit een verrassing want velen beschouwden de doelman inmiddels als meubelstuk bij de huidige derdedivisionist. Vanwaar deze keus? We vragen het Dyron na een training, als hij fris gedoucht aanschuift.
Een monoloog: ‘Ik had, net zoals ieder seizoen, onlangs een gesprek met Aren Buvens , bestuurslid technische zaken. Het gesprek was heel erg prettig. Natuurlijk zijn er altijd verbeterpuntjes maar uit het gesprek sprak vertrouwen en ik kreeg te horen dat de club graag met me doorgaat. De club zou wel een nieuwe keeper halen om de concurrentie nog scherper te maken. Ik kreeg een week bedenktijd, net als alle voorgaande jaren. Op dezelfde avond vond er ook een gesprek plaats met Chris van Wijngen, de andere keeper uit de selectie en die gaf in dat onderhoud aan uit te kijken naar een andere vereniging.’
‘Hoe meer ik er in die week na het gesprek over nadacht, hoe meer bekroop me de gedachte dat ik Spijkenisse moest gaan verlaten. Ben ik nog wel in staat om in deze vertrouwde omgeving heel veel passie te leggen, om zo het plezier er uit te halen, zo vroeg ik me af. Ligt mijn toekomst nog steeds bij Spijkenisse? Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik vond dat ik aan een andere omgeving toe was. Ik wilde af van het oude, vertrouwde. Ze zeggen toch altijd dat vreemde ogen dwingen? Ik vond meer en meer dat ik bij een andere club opnieuw moet gaan beginnen. Knokken voor mijn plekje, een volgende stap maken. Dat heb ik Spijkenisse na die week uiteindelijk ook verteld. Nee, op dat moment speelde er met andere clubs helemaal niks. En de komst van een nieuwe doelman en het vertrek van Chris hebben daar ook helemaal niks mee te maken. Dat staat er allemaal los van. Op dit niveau moet je van je eigen kracht uitgaan en daar hoort ook een beetje bravoure bij. Ik durf met iedereen de concurrentie aan te gaan en dat was dus ook niet de reden dat ik aan het einde van het seizoen ga vertrekken. Nee, ik ben na 6 jaar Spijkenisse aan iets anders toe. Spijkenisse is nog maar mijn tweede club. Toen ik 16 jaar oud was, keepte ik in het tweede elftal van Hellevoetsluis. Dat speelde toen in de reserve derde klasse. We zijn inmiddels 10 jaar verder en ik sta in de derde divisie in het doel. Bij Spijkenisse ben ik gegroeid, ben ik volwassen geworden. Ja, ik had kunnen blijven, maar ik vond dat ik na 6 jaar aan een nieuwe uitdaging toe was, aan andere mensen om me heen.’
‘Toen bekend werd dat ik bij Spijkenisse zou gaan vertrekken, hebben veel clubs mij gebeld. Dat begon al op dezelfde dag dat het nieuws bekend werd. Die interesse streelde me, maar in eerste instantie heb ik alles wel over het weekend getild want die zaterdag wachtte alweer een belangrijke wedstrijd voor Spijkenisse. Inmiddels ben ik bij een aantal clubs wezen praten, bij sommige clubs al twee keer. Al die clubs weten dat zij niet de enige zijn waarmee ik in gesprek ben. Eind februari hak ik de knoop door. Dan beslis ik wat mijn nieuwe club wordt. Het niveau van een nieuwe club is daarin niet echt het belangrijkste. Hoger, op het zelfde niveau, een stapje lager; het kan allemaal. Wat uiteindelijk de doorslag zal geven? Nou, die club moet ambitie hebben en moet ook in staat zijn die ambitie te realiseren. Het moet een stabiele vereniging zijn en de club moet mij een warm gevoel geven. Mijn keuze om afscheid te nemen heeft niets met Spijkenisse te maken. Spijkenisse is een mooie, warme club met ambities. Ik heb het hier altijd naar mijn zin gehad en heb dat nu nog altijd. Ik zal het seizoen zo goed mogelijk proberen af te maken, blijf mijn uiterste best doen, want ik wil door de voordeur weg hier.’
