Cor Lanser: ‘Bij HION kreeg ik een auto’

Hij woont op 17 hoog aan de Maasboulevard in Spijkenisse. Het uitzicht is fenomenaal. Vanaf zijn huiskamer kan hij ’s avonds de lichten zien branden van clubs waar hij getraind heeft. ‘Als het koud is en hard waait, als de regen tegen ramen klettert en ik zie die lampen, dan ben ik heel erg blij dat ik niet meer buiten op de velden sta’, zegt de 72-jarige ex-trainer Cor Lanser nu.

Maar zo heeft hij niet altijd gedacht. Toen Cor een jaar of zeven geleden zijn lange, lange trainersloopbaan noodgedwongen moest beëindigen omdat het lichaam niet meer wilde, vooral zijn knieën, hakte dat er behoorlijk in bij hem. ‘Ja, daar heb ik het toen best wel moeilijk mee gehad’, blikt hij op dat afscheid terug. ‘Ik kreeg steeds meer last van mijn knieën en kon al een tijdje niets meer voordoen. Het was pijnlijk hoor, dat ik merkte dat het lichaam ging protesteren. Ik was altijd bezig geweest. Ging ’s morgens om 7 uur de deur uit om te gaan werken en na het werk naar de club. In weer en wind, altijd was ik er. En nooit een centje pijn. Ik was altijd super fit want op de dagen dat er geen training op het programma stond, was ik altijd voor me zelf bezig. Elke dag sporten. Ik had een bereconditie en liep in de voorbereiding altijd fluitend voorop. Als trainer. Terwijl mijn spelers liepen te kreunen en te puffen, haha. Met de bal kon ik alles voordoen. ‘Kijk, zo moet het gedaan worden’, zei ik dan tegen mijn spelers en soms stonden ze met open mond te kijken. Wisten zij veel dat ik vroeger op een best wel hoog niveau gevoetbald had.’

Cor heeft zijn jeugd doorlopen bij Sparta. Had er de laatste drie seizoenen zelfs een contract als jeugdspeler. Toen hij senior werd, stonden de clubs voor hem in de rij. ‘Amateurclubs dan’, nuanceert Cor. ‘Ik heb uit veel mogelijkheden gekozen voor De Musschen dat toen op het allerhoogste niveau voetbalde. Ik heb er 9 jaar gespeeld. Ben er alleen een seizoen tussenuit geweest naar HION. Bij die club kon ik namelijk een auto krijgen. Ik zou een dief van mijn eigen portemonnee geweest zijn als ik dat aanbod afgeslagen had.’

Na zijn actieve loopbaan werd hij van de ene op de andere dag trainer. SCO’63 in Spijkenisse was de eerste club waar hij aan de slag ging, in het begin nog als speler-trainer. Hij kreeg de smaak te pakken, volgde een trainerscursus, ging jonge talentjes scouten voor Jeugdplan Nederland en dat was de start van een tweede carrière in de voetbalwereld. Niet meer als voetballer, maar als trainer. Hij heeft een hele rits clubs onder zijn hoede gehad. Na SCO’63 was hij hoofdtrainer bij Poortugaal, Tediro, nogmaals SCO’63, Meeuwenplaat, NBSVV, Stellendam, WFB, SC Botlek, Melissant en een blauwe maandag bij Swift Boys. En toen ging het lijf dus protesteren. ‘Ik kreeg steeds meer last van mijn knieën en erger nog was dat ik met die pijnlijke poten van mij toen niks meer voor kon doen’, zegt Cor.

Hij nam een rigoureus besluit: stoppen. ‘Later heeft SCO’63 nog wel eens gebeld, maar het was welletjes’, vertelt Cor. ‘In mijn achterhoofd wist ik ook wel dat het genoeg was geweest, dat mijn leeftijd echt wel begon mee te tellen. Dat ik wel moest stoppen. Maar dat feit accepteren, daar is toch wel enige tijd over heen gegaan. Maar het is goed zo. Ik heb er vrede mee. Ik kan terugkijken op een hele leuke tijd. Bij alle clubs waar ik was, ben ik meerdere seizoenen echter elkaar trainer geweest en overal had ik het prima naar mijn zin. Nu kan ik lekker naar mijn kleinzoon gaan kijken bij Smitshoek, nog vaker naar de camping in Oostvoorne en af en toe op zaterdagmiddag een kijkje nemen bij de clubs waar ik gewerkt heb. Dat is ook heel leuk. Ik kom overal graag. Kom overal veel bekenden tegen, zelfs op vakantie in Spanje of Griekenland. Ik word heel vaak aangesproken en gevraagd om een biertje mee te drinken. Daar moet ik wel mee uitkijken, haha. Als ik zou willen zou ik elke zaterdagmiddag lam zijn.’