Column Jan Schoonen: Gilles Quak (Zuidland)

0

Hij is geboren in het jaar 1934. Oud genoeg om op je lauweren te rusten en het kalm aan te doen, zou je denken. Maar het woord ‘rusten’ komt niet in het woordenboek voor van Gilles Quak en bij kalm aan doen ben je bij hem helemaal aan het verkeerde adres . Gilles is weliswaar een ouwe knar, maar wel een bijzonder krasse. Bij voetbalvereniging Zuidland is hij al vele tientallen jaren actief en nog altijd is hij welhaast iedere dag op het complex te vinden. Dat begon ongeveer 70 jaar geleden al op de Stationsweg, waar de plaatselijke voetbalclub toen gehuisvest was. Gilles trapte er tegen een balletje, maar mensen die het kunnen weten zeggen dat hij daarin niet erg bedreven was. Het eerste elftal heeft hij nooit gehaald, zijn kwaliteiten lagen elders.

Omdat hij op de ULO in Spijkenisse had gezeten, een blauwe maandag volgens ingewijden, werd hij penningmeester. Dat hield hij jaren vol en daarna werd hij verantwoordelijk voor de voetbalkantine, ook toen nog aan de Stationsweg. Vele, vele jaren beheerde hij de voorraden, deed de inkoop en samen met zijn vrouw Francine runde hij de bar. Dat deed hij naast zijn drukke, veeleisende baan, want Gilles werkte op de toenmalige melkfabriek in Zuidland en nadien nog bij de Melkunie in Rotterdam en daar was het altijd flink aanpoten. En toch was Gilles niet weg te slaan bij Zuidland. Een drukke baan en daarnaast ook nog eens wekelijks vele uren bij de club, kom daar in deze tijd nog eens om.

Gilles draaide zijn hand er niet voor om. Zuidland was zijn voetbalcluppie en daar zet je je voor in, zo simpel is het. En zo denkt Gilles en nog altijd over. Voetbalvereniging Zuidland is al lang niet meer gehuisvest aan de Stationsweg, maar Gilles is nog altijd voor de club bezig; ook nadat de club sinds 2001 met Groot Nibbeland achteraan de Kerkweg een nieuw complex heeft. Alles was nagelnieuw daar, alleen de tribune niet. Die was er al op het oude complex, destijds door de florerende Club van 50 bekostigd, maar werd gedemonteerd en op het nieuwe terrein weer in elkaar gezet. Een prefab, demontabele tribune; ze hadden in die dagen al een vooruitziende blik in het dorp.

Gilles verhuisde mee. Hij werd al een dagje ouder, maar nog altijd bleef hij zich inzetten voor Zuidland. Oud papier verzamelen bijvoorbeeld, daar heeft hij heel veel geld voor de club mee verdiend. Nu nog is hij daarmee in de weer. Gilles is al bijna 84 jaar, maar nog steeds rijdt hij met zijn auto meerdere dagen per week op en neer naar een paar vaste adresjes, waar papier en karton opgespaard wordt totdat hij langskomt.

Een man die al meer dan 65 jaar bijzonder actief is voor een voetbalclub wordt natuurlijk in het zonnetje gezet. Jaren geleden werd Gilles al eens benoemd tot lid van verdienste, hij ontving een lintje en later viel hem nog meer eer ten deel. De tribune, die begin deze eeuw van het oude naar het nieuwe complex verhuisd was, moest een naam hebben, vonden ze bij de club. In 2014 was het zover. Het bouwsel kreeg een toepasselijke naam: de Gilles Quak Tribune. Voor Gilles had het allemaal niet gehoeven, maar gevleid was hij toch wel. Heel gevleid.

Het is door mannen als Gilles Quak dat er getraind en gevoetbald kan worden. Bij elke voetbalvereniging loopt er wel een Gilles Quak rond, een man of vrouw die al vele tientallen jaren in de weer is. Een man of vrouw die in weer en wind immer present is en er met geestverwanten voor zorgt dat het complex opgeruimd is, de kleedkamers schoon en alles er pico bello uitziet. Die mensen hoeven niet allemaal een tribune met hun naam te hebben, maar een schouderklopje, een bedankje of een waarderend woord voor het geleverde werk zou om de zoveel tijd wel mogen, vind ik.