Larbi El Harouchi (SHO): ‘Voetballen is vallen en opstaan’

De laatste weken speelt hij niet. Weer niet. Of hij goed genoeg is voor eersteklasser SHO is een rare vraag, want iedereen is er van overtuigd dat de 23-jarige Larbi El Harouchi dit niveau aan kan. ‘Hij is de beste die hier rond loopt, veruit’, zo zegt medespeler Roy Fernandes. Maar hij kan het nu niet tonen. Ja, 1 keer dit seizoen, een paar weken geleden. Thuis tegen Heerjansdam. Hij speelde een geweldige wedstrijd. Maar nu is hij geblesseerd. Alweer. Hij heeft last van de hamstrings en dat kost een paar weken. Lichamelijke tegenslagen doorkruisen zijn voetballoopbaan al veel langer. Meerdere jaren achtereen overkomt hem dat al. Kruisbanden afgescheurd, zwaar enkelletsel; hij heeft het allemaal gehad.

Gek werd hij er van. Hij heeft zich wel eens afgevraagd waar hij zou staan als hij niet tegen al die zware blessures aan gelopen was. ‘In de jeugd bij Feyenoord speelde ik onder meer tegen Depay en Davy Klaassen en voor hen deed ik niet onder’, zegt hij. ‘Maar die vraag moet ik me eigenlijk niet stellen, want daar raak ik alleen maar verdrietig van’, vervolgt hij. ‘Ik moet verder. Ik wil blijven knokken voor een volledig herstel en droom nog altijd van betaald voetbal.’

En waarom zou dat niet lukken? Larbi heeft bij betaald voetbalorganisaties als Excelsior en Feyenoord het hele jeugdtraject doorlopen, hij speelde jeugdinterlands, stond in de belangstelling van Arsenal en Willem van Hanegem schreef ooit eens over hem dat hij het grootste talent van Nederland was. Maar een zware knieblessure gooide roet in het eten. ‘Het was op het moment dat ik als 17-jarig ventje de clubs voor het uitkiezen had’, blikt hij terug. ‘Ik was jaren eerder met voetballen begonnen bij SHO. Na een jaartje ging ik naar OSV Oud-Beijerland, want al mijn vriendjes voetbalden daar. Ik werd gescout door Excelsior en na 2 jaar bij die club meldde Feyenoord zich. Daar speelde ik in de B1 en in de A1, steeds als eerder doorgeschoven jonger voetballertje. Het ging goed. Na het eerste jaar in de A toonde Marcel Brands namens PSV belangstelling maar op dat moment scheurde ik mijn kruisbanden finaal af. Ik heb bij Feyenoord heel lang aan mijn herstel gewerkt en na het tweede jaar in de A kon ik alle kanten op. Ik kon naar het belofte-elftal van PSV, ik kon bij Feyenoord tekenen maar zou dan wel gestald worden bij Excelsior en ik kon naar Willem II. Ik was toen 17 jaar en koos voor Willem II. Ik werd er lid van de selectie maar kwam niet aan spelen toe. In de voorbereiding ging het nog goed. Ik scoorde veel, maar toen haalde de club Ruud Boymans en Ali Messaoud en die gingen spelen. Ik ben een nummer 10, heb ook heel vaak als rechtsbuiten gespeeld, maar altijd in aanvallende ploegen. Bij Willem II koos trainer Jurgen Streppel voor een verdedigende tactiek en voor mij was er geen plaats in het elftal. Na een paar seizoenen verkaste ik naar RKC Waalwijk en toen liep ik weer tegen een zware blessure aan: andere kruisband afgescheurd. Ik ben daarna nog speler geweest bij Capelle, maar gevoetbald heb ik daar niet. Ik werkte nog aan mijn herstel en deed dat ook het eerste seizoen bij SHO, vorig jaar. Toen heb ik ook niet gespeeld. Maar nu gaat het de goede kant op. Mijn knieën zijn top, mijn benen zijn goed. Ik heb geen klachten alleen spelen de laatste tijd mijn hamstrings een beetje op. Ik ken mijn lichaam. Ik wil niets forceren. Ik ga de tijd nemen om ook hiervan te herstellen en dat gaat echt lukken. Daar ben ik van overtuigd. Ik heb er alle vertrouwen in. En als ik dan fit ben, wil ik laten zien wat ik kan. Dit seizoen heb ik 1 wedstrijd gespeeld, thuis tegen Heerjansdam. Ik scoorde 2 keer. Waarom zou dat ook niet lukken tegen andere ploegen? Betaald voetbal is nog altijd mijn droom en ik zal er alles aan doen om dat alsnog te bereiken. Ik zit helemaal niet in de put, ben altijd gesteund door mijn ouders en door mijn vrouw. Door al die blessures ben ik eerder en sneller volwassen geworden. Ik geef niet snel op. Ik weet wat ik kan en ik geloof in me zelf. Ik zie wel wat er straks op mijn pad komt. Wat komt, dat komt. En als ik straks alle blessures achter me gelaten heb, dan wil ik misschien wel een boek gaan schrijven. Over revalideren en gemotiveerd blijven. Ik heb zoveel jongens met heel veel voetballende kwaliteiten af zien haken omdat ze het wat betreft mentaliteit niet op konden brengen. Doodjammer is dat. Ik wil laten zien dat voetballen vallen en opstaan is. Ik wil hierin een inspiratiebron voor anderen zijn, een voorbeeld. Want je moet blijven knokken. Altijd.’