Zou hij thuis stoelen hebben? En een bankstel? Of zou hij daar ook op kratjes zitten? De keren dat ik Paul Bestebreur bij wedstrijden heb gezien, zit hij niet zoals andere trainers gewoon in de dug-out of op een stoel ernaast maar op een op de zijkant gezet kratje waar de flesjes water inzitten waaruit voetballers tijdens een wedstrijd af en toe een slok nemen. Het is een grappig gezicht; de trainer van Vierpolders zittend op een krat, intens meelevend met hetgeen er op het veld gebeurt.
Zaterdag tegen Hekelingen zat Paul ook weer in zijn karakteristieke houding op een blauwe krat. Maxim stond er op. Stil zit Paul dan niet overigens. Als zijn spelers een kans creëren, recht hij zijn rug om vervolgens weer ineen te krimpen als de kans om zeep geholpen wordt. Bij kopballen beweegt hij het bovenlichaam mee en als de scheidsrechter iets doet waar hij het niet mee eens uit, zit hij pal rechtop. Paul Bestebreur is een intens meelevende coach die wil winnen, zo veel is al snel duidelijk.
Nog niet zo heel lang geleden was Paul een mooie voetballer met een geweldige trap die soms ook onverklaarbaar vreemde dingen deed. Zo heb ik hem eens een tweede gele kaart zien krijgen toen hij al gewisseld was. Maar veel liever herinner ik hem om zijn fabelachtige acties en fraaie goals. Vaak genoeg heb ik hem iets heel moois zien doen op de voetbalvelden. Nu is hij dus trainer. Bij NBSVV en Piershil had hij tweede elftallen onder zijn hoede, bij vierdeklasser Vierpolders staat hij als hoofdtrainer voor het eerst op eigen benen. Bij Vierpolders lopen ze weg met hem. Tot een contractverlenging is het nog niet gekomen, maar als je je oor te luisteren legt, zal dat geen enkel probleem zijn. Spelers waarderen hem zeer. ‘En hij heeft ook humor’, zegt Glenn Stoffers. ‘Als hij een bal wil pakken en je trapt die weg net voordat hij hem beet heeft, weet je zeker dat hij je een keertje terugpakt. Dat kan met een panna zijn of met iets lulligs, maar het moment komt; dat is zeker.’
Paul is nu trainer, maar voetballer is hij ook nog altijd in zijn gedragingen. Dat zie je aan die kleine dingetjes tijdens trainingen, dat zie je ook als hij op zijn kratje voor de dug-out zit. Hij gaat helemaal op in het spelletje. Als zijn aanvoerder Jesper Lakerveld geklungel achterin bij Hekelingen niet afstraft, veert hij op en moppert: ‘Binnenkant voet! Dit zijn 100% kansen.’ En als diezelfde speler even later met een bekeken lob over keeper Jordi Dijkshoorn wel scoort, constateert hij: ‘Nu doet hij het wel! En dit was veel moeilijker.’ Paul coacht op zijn eigen wijze. Als Hekelinger Edinho Fortes Varela bij een vrije trap helemaal vrijstaat in de zestien en rakelings over kopt roept hij naar zijn verdedigers dat ze in zulke gevallen bij iemand met een ander shirt moeten gaan staan. Tussen de bedrijven door heeft hij voor de scheidsrechter ook de nodige adviezen. In de tweede helft is het van hetzelfde laken een pak. Hekelingen heeft dan overigens het betere van het spel en Paul zit niet meer op zijn kratje. Hij staat. Leeft nog altijd intens mee. Hij dirigeert zijn manschappen naar de juiste posities en niets ontgaat hem, ook niet van scheidsrechter Rijnhart. Het liefst zou hij een knop willen hebben waarmee hij de man in het zwart in zijn ogen juiste beslissingen kan laten nemen. Vierpolders moet achteruit en 5 minuten voor tijd scoort Joey Wertz de verdiende gelijkmaker. Toch had Vierpolders er alsnog 3 punten uit kunnen slepen, maar invaller Patrick Scheerhoorn weet tot afgrijzen van Paul een prima voorzet van Dave Leentvaar, ook al een invaller, niet te verzilveren. Diep in blessuretijd schiet aan de andere kant van het veld de 19-jarige Nick Koopal, de beste man van het veld, net voorlangs en daarmee mag Paul zich dan weer gelukkig prijzen. De 1-1 was een terechte uitslag. Hekelingen-Vierpolders was een vermakelijk potje voetbal en leuk was het vooral om Paul Bestebreur bezig te zien. Hij heeft een aardig ploegje en doet misschien wel om de prijzen mee. Ik gun hem dat wel. Kampioen zal hij wel niet worden met OVV en BZC Zuiderpark in de competitie, maar wie weet haalt hij de nacompetitie wel en promoveert hij toch naar de derde klasse, een unicum in de clubhistorie. In Vierpolders zouden ze door het dolle heen zijn. Ze moeten hem dan maar belonen met een makkelijke en opklapbare stoel die hij ook mee kan nemen naar uitwedstrijden.