In de eerste competitieronde won vierdeklasser Simonshaven met 3-0 bij TransvaliaZW en sleepte daarmee meer punten in de wacht dan in het hele vorige seizoen. Toen was de oogst na 24 wedstrijden namelijk 1 schamel puntje. Toen ik afgelopen zaterdag het terrein aan de Schuddebeursdijk opkwam had ik dan ook slingers, ballonnen, toeters en bellen verwacht, want met dat resultaat kon het seizoen al niet meer kapot. Toch? Niets van dat al. Bij Simonshaven doen ze niet zo gauw gek. Het zag er uit zoals het er daar altijd uit ziet en toen ik in de bestuurskamer vroeg of ze blij waren omdat ze het hoogtepunt van het seizoen al beleefd hadden, werd er weliswaar gelachen, maar meteen gezegd dat ze ondanks dat ene puntje toch tevreden terugkeken op vorig seizoen. Voorzitter Jan Huizinga, bestuurslid Joop van Dongen en diens oudere broer Bert, de technische man van de club, spraken vol lof over de trainingsopkomst die een heel seizoen hoog was geweest. Ondanks de tegenvallende resultaten was de stemming altijd opperbest gebleven en daarom was die overwinning van een week eerder een welkome beloning voor trainer Richard van der Werff en zijn mannen. ‘Maar we kennen onze plaats. Kampioen gaan we zeker niet worden’, zeiden ze erbij.
Tegenstander zaterdag was FC Vlotbrug, dat zijn eerste wedstrijd thuis tegen Zwartewaal had verloren. Veel grote kansen werden om zeep geholpen en de enige kans die de bezoekers kregen werd verzilverd. Het was een fikse tegenvaller voor de mannen van Tom Larssen. Zo stond er in de 4e klasse G een interessante streekderby op het programma die alle kanten uit kon. Zou Simonshaven wederom gaan winnen? Of zou Vlotbrug het recht gaan zetten?
De wedstrijd was niet lang bezig of je kon al zien welke kant het op zou gaan. De voetballers van Simonshaven deden hun best en konden het een half uurtje bijbenen, maar voetballend was FC Vlotbrug een maatje te groot. Dat kan trouwens niet anders met een voetballer in de gelederen die door zijn medespelers Maatje genoemd wordt. Shenomar Pers heeft die bijnaam, al van jongs af aan. Maatje scoorde er twee.
De spil waar het bij Vlotbrug om draaide was de 24-jarige Gijs Vermeer, een heerlijk flegmatiek voetballertje, gezegend met onnavolgbare passeerbewegingen. Meer dan eens legde Gijs een tegenstander achteloos in de luren. Panna’s, sleepbewegingen en pirouettes; de ene passeeractie was nog fraaier dan de andere. Oog voor medespelers had hij ook. Hij kreeg overigens van Simonshaven wel erg veel ruimte om zijn kunsten te tonen, maar dat maakte het niet minder leuk. Gijs acteerde alsof hij in de zaal actief was. Nou voetbalt Gijs ook in de zaal, bij vv Brielle dat naar de topklasse is gepromoveerd. Gijs wilde na vorig seizoen stoppen met veldvoetbal. Hij had het druk en zaalvoetballen, dat was net even iets leuker. Maar zijn maatjes bij Vlotbrug brachten hem op andere gedachten. Gelukkig maar.
Gijs Vermeer is een voetballer waar je speciaal voor komt kijken. Hij zet geen pas te veel, heeft van zijn trainer een vrije rol op links en hoeft geen verdedigend werk op te knappen. Aan de bal is hij onnavolgbaar. Ik heb genoten van Gijs. Er waren trouwens wel meer leuke dingen te zien bij Vlotbrug. De eerste goal van Clint van de Veerdonk bijvoorbeeld. Die was van een ongelooflijke schoonheid. Sprintend in de diepte kreeg hij een lange bal van Simeon Seghers aangespeeld. Met één subtiel voetbeweginkje controleerde hij die in de loop met zijn linkervoet en in dezelfde stap schoof hij het leer met rechts onder de uitkomende doelman Johan van Es door. Die wereldgoal was het ene hoogtepunt van de wedstrijd. Het andere was Gijs Vermeer, die volgens mij nog veel en veel beter kan. Veel tegenstand kreeg hij niet van Simonshaven en dan is het altijd lekker voetballen, maar ik wil hem ook wel eens aan het werk zien tegen hoger aangeschreven ploegen. Kijken of hij dan ook al die heerlijke acties kan maken. Gijs, ik kom zeker nog een keertje kijken.
