Voorzitter Neptunus-Schiebroek hekelt arbitrage

Een briefje aan de scheids.

Door Jan D. Swart

Edelachtbare Van der Perk,

U was zaterdagmiddag KNVB-magistraat bij Delta Sport – Neptunus-Schiebroek en mocht het zo zijn dat aan het einde van deze competitie twee punten beslissend zijn voor het verschil tussen een jofele en wankele nachtrust vrees ik nog vaak aan u te zullen moeten denken. En met mij ongetwijfeld vele anderen. Zelfs de twee artsen in ons elftal, die zichzelf zaterdagavond aan de monitor hebben gelegd. Niet vanwege hartproblemen, maar omdat ze boos zijn. Op u.

Maar u kunt gerust zijn. Als het straks einde seizoen is, denken wij niet in termen van een nep-magistraat, maar aan een vriendelijke toerist die op 25 februari 2017 een dagje uit was zonder klok.

Indien aan het einde van de race Delta Sport met twee punten méér aan een seizoensuccesje blijkt te zijn geholpen: voilà. Dat gun ik hun trainer Ton Pattinama om reden dat ik zevenendertig jaar geleden met hem Japan doorkruiste. Maar als die twee punten daarentegen aan den einder ons om zeep blijken te hebben geholpen, dan huren we een kwiebus en komen naar uw dorp met een kratje levertraan.

Levertraan, edelachtbare, heeft een hoge dosering vitamine A en D. Niet alleen nodig om calcium op darmniveau te absorberen, maar ook goed voor het netvlies. Tegenwoordig is het in ongebruik, maar kort na de oorlog moest mijn generatie er kokhalzend aan geloven. We moesten aansterken. Oogartsen waren duur en Specsavers bestond nog niet. Weliswaar had levertraan een rattensmaak, maar wel veel omega-3-vetzuren, dus zelfs zonder horloge was je als kind op tijd thuis. Wij zagen alles.

Weet u wat het is, edelachtbare Van der Perk, misschien heeft u zelf gevoetbald, in elk geval is het zo dat aan een competitievorm ook een ranglijst hangt. Clubs die daarin een beetje bengelen, zoals wij, hoeven niet gematst te worden, maar zijn wel gebaat bij een scheidsrechter die zijn hobby serieus neemt en zijn dagje-uit niet atmosferisch interpreteert zo van: het zal langzamerhand wel afgelopen zijn. U had geen klok. Of u kunt geen klok kijken. U floot pas af toen de aardappelen thuis al waren verpieterd. En dan kan niet hoor, edelachtbare.

Protesteren heeft geen zin. De KNVB houdt daar niet van. Clubs moeten niet zaniken. En vooral niet als de druiven zuur zijn. Wat zeg ik dat vriendelijk, hè. Niet eens ongegrond. Want behalve het ontbrekende vitaminesignaal naar de klok was er verder niets op u aan te merken.

Wij zijn eigenlijk altijd erg complimenteus voor magistraten. Diep in de grotten van internet moet bijvoorbeeld het verslag staan over een wedstrijd, die uw collega Shona Shukrula bij ons floot. Een goed geklede, mooi gekapte, door God met een prachtig figuur en een betoverende glimlach begenadigde vrouwelijke scheidsrechter, over wie Roland van Deelen, een van onze selectiespelers, nog elke nacht prettig droomt. Shona was niet alleen charismatisch, maar voorzien van een netvlies waar geen levertraan voor nodig was. Ze floot foutloos met haar klokje in haar hand. Puntgaaf: 90 minuten.

Merkt u het, edelachtbare, dat we ons toch een beetje benadeeld voelen. Op de gezamenlijke app van onze selectie rouleerden vannacht foto’s van spelers, die er helemaal doorheen zaten. Een enkeling lag. Anderen keken met het glas in de hand zó triest, daar zou zelfs u mededogen mee hebben gekregen. Geen van die spelers wist meer hoe laat was. U ’s middags evenmin.

Normaal zijn wij de knuffelaars van de humor. Tot we van een punt worden bestolen. Want we hebben er al zo weinig. Daarom zou het u sieren als u zelf tegen de KNVB zou zeggen: ja, Neptunus-Schiebroek heeft gelijk, ik ging royaal, makkelijk, gezellig, bijna filantropisch met de tijd om.
Daarna boetseren we voor u een standbeeld.
Sans rancune, edelachtbare.

Groeten.

Jan D. Swart