In Turkije is hij profspeler geweest. Het was weliswaar bij Tarsus Idman Yurdu, een obscuur clubje dat destijds in de derde divisie acteerde, maar voor zijn verrichtingen onder de lat streek hij toch maar mooi een paar centen op. Salih Seyhan was keeper en een beste ook, als we de verhalen mogen geloven. In 1988 trouwde hij met een Turks meisje dat al in Nederland woonde en zo verzeilde Salih via PKC en DHZ bij Anadolu in Rotterdam.
Ook daar stond hij onder de lat. In 2006 ging de club op in Kocatepe en daar is hij nu niet meer weg te denken. Er zijn meer ex-Anadolu-ers die bij Kocatepe een functie vervullen. Bestuurslid Yalcin Berksan bijvoorbeeld en Celal Gur, leider van het eerste elftal. En clubgrensrechter Ilyas Ozdemir. Allemaal erg waardevol, deze mensen, maar de meest waardevolle van allemaal is toch echt Salih Seyhan. Die kun je gerust de kurk noemen waar Kocatepe op drijft.
Elke namiddag en elke avond is Salih op de club. Hij doet daar van alles: schoonmaken, opruimen, dingen repareren, het materiaal verzorgen, de lijnen op de velden trekken. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij doet het. Meestal doet hij dat allemaal alleen, maar als het echt druk is, springt er iemand bij. Toch bestaat de werkploeg van RVV Kocatepe feitelijk slechts uit 1 persoon: Salih Seyhan.
Hij regelt ook de kantinebezetting. Als hij ziet dat er toch wel erg weinig mensen achter de bar staan of in de keuken, dan belt hij links en rechts wat rond en geheid dat dan een kwartiertje later alles volledig bemand is. Ik heb hem dit zien doen in de rust van een thuiswedstrijd, waar hij toch echt wel meer aan zijn hoofd gehad moet hebben. Want hij is ook nog verzorger van het eerste elftal.
Tijdens wedstrijden zit hij langs het veld fanatiek mee te leven met zijn ploeg. En dat is nog zachtjes gezegd, want ik ken niemand die vanaf de lijn meer intens opgaat in wat er op het veld gebeurt. Als ik bij Kocatepe ben, zoek ik dan ook altijd een plaatsje op nabij de dug-out, waar Salih zich ophoudt en voortdurend in zichzelf commentaar geeft: ‘Waarom draait hij niet weg? Dat is toch veel makkelijker, godverdomme.’ Of bij een kansloze lange bal een paar minuten later met vlammende ogen: ‘Waarom speelt hij hem niet kort?’ En meteen daarna komt hij uitleggen dat het tweede elftal van zijn club niet alle ballen heeft ingeleverd en vertelt hij dat tegenstanders soms wel erg lang doen om een nieuwe bal in het spel te brengen als de speelbal ver buiten het veld is geraakt en dat hij zich daar groen en geel aan ergert. ‘Ik leg altijd een bal klaar en die gaat dan meteen het veld in, want ik ben sportief’, verklaart hij.
Het komt soms ‘een beetje’ bot uit zijn mond, maar op Salih kun je bouwen. Dat weet iedereen bij Kocatepe en zijn gemopper wordt daar dan ook met een flinke korrel zout genomen. Iedereen weet namelijk dat Salih bloedfanatiek is en dat het niet gauw goed is bij hem, maar dat hij wel altijd klaar staat voor Jan en alleman.
Soms vinden ze het nog leuk ook om hem op de kast te jagen. Daar is niet veel voor nodig overigens. Als je tegen hem zegt dat Fenerbahce een leuke club is, kijkt hij je vernietigend aan en schieten zijn ogen vuur. Er is namelijk geen grotere supporter van Galatasaray dan Salih Seyhan en het moet hem onnoemelijk veel verdriet gedaan hebben dat zijn ploeg een paar weken geleden in de Turkse competitie kansloos verloor van aartsvijand Fenerbahce. Toen de ploeg van Dick Advocaat en Robin van Persie onlangs voor de Europa League tegen Feyenoord speelde, zat hij nog net niet met een Feyenoordpetje voor de televisie.
Soms staat Salih zelf ook nog op het veld, bij de veteranen van zijn club. Beelden van een puike redding laat hij zien op zijn mobieltje. Salih Seyhan is een heerlijke vent. Ik kom graag bij Kocatepe en vooral voor hem. Ik hoop dat hij nog vele, vele jaren actief zal blijven voor de club. Dat hoopt iedereen bij Kocatepe, want als hij stopt dan hebben ze daar een groot probleem.
Salih Seyhan buyuksun salih abi