Op een waterkoud, winderig en slecht kunstgrasveld van de TU in Delft is DVO’32 zaterdagmiddag in extremis tegen een wrange nederlaag opgelopen. Een nederlaag die qua kansen niet onverdiend genoemd mag worden, want de Vlaardingse sluitpost Ruben Verboon moest meerdere malen handelend optreden. Iets wat de eindelijk weer fitte keeper met verve deed. Aan de andere kant wist Ariston’80 de tegenstander goed van hun doel te houden, want DVO wist zich haast geen kansen te creëren.
Voetballend echter hadden de Vlaardingers, net als in de thuiswedstrijd, meer balbezit en waren zij wel de bovenliggende partij, maar de Delftse ploeg zat de equipe van trainer Ben Hoogwerf zo op de huid, dat men niet echt tot combinatievoetbal kon komen. De man van de passing, Walter Zomervrucht, kwam er niet echt uit. Target man Gert-Jan van der Veen kwam er, behoudens zijn treffer, niet aan te pas en de zijkanten Mark Zomervrucht en de ingevallen Mark Verkade konden ook geen potten breken. Ariston´80 zocht van achteruit direct de lange bal op de spits en de beide backs peerden het leder ook direct de hoeken in op de lopende mensen. Hier had de verdediging flink wat moeite mee en met name de nr.14 van de Delftenaren als rechtsbuiten, was een plaag voor linksback Mitchel van der Windt, die een onplezierig middagje moet hebben gehad. Van der Windt smaakte in het 2e bedrijf wel het zoet van een mooie solo vanaf links, waarna zijn voorzet door (wie anders dan) topscoorder Gert-Jan van der Veen tot de gelijkmaker werd gebombardeerd. Al weer zijn 23e van deze competitie. Dit leek de opmaat voor toch nog een positief vervolg van deze wedstrijd want DVO greep en hield het initiatief en draaide de duimschroeven aan. Linksback Herve Makuka stoomde op, maar werd grof gestuit (de speler van Ariston was duidelijk te laat met zijn tackle) consternatie alom, maar de slecht leidende arbiter (Ariston kreeg als men viel wel erg veel vrije trappen mee) zag er niet meer dan een gele kaart in, daar waar rood toch duidelijk voor de hand lag. De Delftenaar echter mocht blijven staan en de Vlaardingse back moest geblesseerd het veld verlaten. DVO bleef daarna gaan voor de overwinning, misschien naïef en had de ploeg het punt dan maar moeten koesteren, maar dat is achteraf. Feit is wel dat, 2 minuten voor het verstrijken van de 90 minuten, DVO toch in weer zo’n counter van de nummer 3 van de ranglijst liep, die wel messcherp af werd gemaakt (toch in het mes gelopen). Dodelijk, zuur en wrang, want met een gelijkspel had men achteraf nog wel kunnen leven, nu is het 7 punten achterstand op plaats 3 en is het naar boven kijken afgelopen.
De 4e plek op de ranglijst lijkt het hoogst haalbare te worden en zal moeten worden uitgeknokt met Cion (3 punten achter met een wedstrijd minder) en VOB, die wonderlijk genoeg ook onderuit ging tegen hekkensluiter JHR met 5-4 en op het vinkentouw nog Quintus uit Kwintsheul. DVO likt zijn wonden en is volgende week vrij. De week daarop staat aan de Marathonweg de streekderby tegen het Schiedamse PPSC op het programma en zullen de mannen van Hoogwerf en De Bruijne de strijdbijl weer op moeten pakken.
