Column Jan Schoonen: Cees van der Made (Prinsenland)

Hij hield het niet meer uit, de laatste 5 minuten zaterdag tegen Zuidland. Gespannen wachtte hij op het eindsignaal van arbiter De Gans en toen dat eindelijk, eindelijk klonk hoorde je een oerkreet over sportpark Groot Nibbeland. Trainer Harry Akkermans was dolblij met de 0-0 tegen de ploeg van collega Adri van Tiggelen. Cees van der Made, de verzorger van de fusieclub uit Dinteloord had de laatste minuten ook afgeteld. Ook hij wachtte staande voor de dug-out op het einde van de wedstrijd. Ook hij was dolblij met het punt, maar in tegenstelling tot Akkermans slaakte hij geen juichkreet. Cees is niet zo gauw onder de indruk. Hij heeft in zijn lange carrière als verzorger namelijk alles al meegemaakt.

Liefst 41 jaar is hij als verzorger in de weer in het amateurvoetbal en bijna al die tijd heeft hij twee clubs tegelijk gediend, een zaterdag- en een zondagvereniging. Ook toen hij in het ‘normale’ leven een fysiek inspannende baan had als betonvlechter. Dat verzorgen deed hij er gewoon bij en de centen die hij er mee pakte, waren lekker. ‘Zeker altijd drie keer per jaar op vakantie’, concludeerde een vriend van me, die in de buurt stond toen ik Cees zaterdag begroette in Zuidland. ‘Vijf keer’, antwoordde Cees met een stalen gezicht. Dat is niet waar, want zo vaak gaat Cees helemaal niet weg.

Naar eigen zeggen moet hij bij meer dan 2100 wedstrijden op de bank hebben gezeten. Ik ken hem al een jaar of 30 en al die tijd is hij hetzelfde gebleven: rustig, vriendelijk, behulpzaam en oprecht geïnteresseerd in een ander. De ideale eigenschappen voor een verzorger dus. Als je als club zo’n vent in dienst heb, wil je hem graag houden. Het is dan ook niet vreemd dat Cees in die ruim 40 jaar niet vaak van vereniging is gewisseld. Bij VCW in Wagenberg is hij met een onderbreking van 1 jaar al 30 seizoenen in de weer! Bij Prinseland is hij bezig aan zijn derde seizoen en ook daar zijn ze dolblij met hem.

Als je niet beter wist, zou je trouwens zeggen dat de eersteklasser uit Dinteloord maar een matig ploegje is. Ze hadden daar met de winterstop 1 punt en staan troosteloos onderaan. Degradatie is nu al niet meer te vermijden. Maar voor de povere prestaties is wel een gegronde verklaring te geven. Vorig seizoen was Cees verzorger bij Dinteloord, dat in de 1e klasse C keurig op de 7e plek eindigde. Omdat het organisatorisch en financieel steeds moeilijker werd en omdat dit ook gold voor plaatsgenoot DIVO, een zondag 5e klasser, ontstond er in het Brabantse dorp een fusieclub: Prinsenland. De geldkraan ging nagenoeg dicht, heel veel spelers vertrokken, Cees bleef, Harry Akkermans kwam en in Dinteloord wist iedereen vanaf de start van dit seizoen dat het een heel moeilijk jaar ging worden. Zaterdag tegen Zuidland stonden slechts 3 spelers in de basis die vorig seizoen bij Dinteloord ook elke week speelden. De vierde man met 1e klasse-ervaring was de 39-jarige Aries Nieuwkerk, die na een uitstapje naar streekgenoot Klundert is teruggekeerd op het oude nest. Van hem zeggen zijn eigen bestuursleden overigens dat hij niet kan voetballen, maar altijd goed in de weg staat.

De andere voetballers die Harry Akkermans zaterdag opstelde speelden vorig seizoen in het tweede, in de jeugd en twee kwamen uit voor DIVO, dat vorig seizoen zoals gezegd in de 5e klasse speelde. Dan kun je als verzorger je jongens nog zo goed prepareren, punten halen tegen ploegen als Smitshoek, Kloetinge, Nieuw-Lekkerland, Brielle, SHO, Rijsoord, Oranje Wit en Zuidland is dan niet het eerste waar je aan denkt. Daarom waren staf en spelers dolblij met het puntje, zaterdag. Je mag zeggen dat Zuidland een off-day had en de tegenstander wellicht zwaar onderschatte, maar voor Prinsenland was het punt dik verdiend en volkomen terecht. En als Sven Damen zijn kalmte had bewaard toen hij alleen op doelman Kevin de Kok afstormde, hadden de Brabanders misschien nog wel gewonnen ook. Cees gaat samen met elftalleider Leon Kats elke uitwedstrijd een kwartier eerder op pad dan de rest. Misschien kan hij de eerstvolgende keer Sven meenemen om die jongen onderweg te vertellen hoe je rustig kunt blijven.