Column Jan Schoonen: Steef Buijs (Nieuwenhoorn)

VVGZ, RVVH, SC Feyenoord, Barendrecht, Slikkerveer, WitRoodWit en Brielle. Het zijn geen misselijke clubs waar Steef Buijs trainer is geweest. Hoewel er best wel roerige en spraakmakende tijden waren, denk maar aan zijn abrupt einde bij Brielle, wil ik het hier niet over dat verleden hebben. Oude koeien worden er al te vaak en te veel uit de sloot gehaald. Het gaat om het hier en nu. Steef is nu trainer van Nieuwenhoorn, dat zeer succesvol is in de 3^e klasse D: 11 keer gewonnen en 1 keer gelijk. Zaterdag stond de uitwedstrijd tegen SC Botlek op het programma, die dag de nummer 3, op een straatlengte achterstand.

Steef was een van de eersten die het kunstgrasveld op sportpark De Brug betrad. Hij had een groene gewatteerde jas aan waarvan hij de kraag recht omhoog gezet had. De wind was guur en met een papieren tissue wreef hij regelmatig de neus droog. Zijn mannen had hij eerder in de kleedkamer al geïnstrueerd. ‘Laten we nou eens van acquit af goed beginnen’, had hij gerefereerd aan de wedstrijd tegen HBSS een week eerder. Toen gaven zijn spelers pas na rust vol gas en werd een 0-2 achterstand omgezet in een uiteindelijke 6-2 zege. ‘Waarom niet meteen vanaf het begin’ had Steef zich waarschijnlijk afgevraagd, want hij beseft als geen ander dat de kwaliteit van zijn spelersgroep die van elke tegenstander in deze klasse ver overstijgt.

Hij praatte voor aanvang nog even kort met Danny Kraijema en Wouter Besters, nam reservespeler Shih-Fa Steehouder apart, maakte met een handgebaar aanvoerder Jan Tuitel duidelijk dat de warming-up afgerond moest worden om uiteindelijk plaats te nemen in het hoekje van de dug-out, de kraag van zijn jas nog altijd recht overeind. Het eerste kwartier speelde zijn ploeg fris en fruitig en het wachten was op een doelpunt. Dat kwam er niet, vooral omdat Botlekdoelman Kevin Rijsdijk bij de les was.

Geleidelijk aan speelde de thuisploeg zich onder de druk uit. Steef Buijs zag het gebeuren.

Steef is een rustige trainer, een man van weinig woorden. Een heel verschil met Ben Mierop, zijn voorganger bij Nieuwenhoorn. Die stak al coachend langs de zijlijn hele referaten af. Steef niet. Die bekijkt alles stilletjes. Hem een dooie noemen, zoals mensen van andere ploegen wel eens doen, gaat me te ver. Ik houd namelijk wel van trainers die normaal doen. Pas na een half uur hoorde je hem voor het eerst: ‘Tempo. Tempo. Tempo hoger.’ Het is in een fase dat Botlek gelijkwaardig is. Het mag niet baten. De ploeg van Steef Buijs oogt een beetje hautain, alsof ze ervan overtuigd zijn dat die doelpunten er toch wel komen.

SC Botlek, dat vorige week nog klop kreeg van Rijnmond Hoogvliet Sport speelt wel met overtuiging en een minuut voor rust schildert Ralph van der Meer met zijn linkerbeen een vrije trap in een mooie kromme lijn prachtig in de linkerbovenhoek. Het is een fabelachtige goal. Terwijl Ralph de felicitaties van zijn ploeggenoten in ontvangst neemt, mekkeren de Nieuwenhoornspelers tegen arbiter Mastenbroek: ‘Die vrije trap was toch indirect.’ Steef Buijs hoorde je niet.

In de rust was hij genoodzaakt de geblesseerde Tommy van Schaijk te wisselen voor Ailton Lima Silva, die buiten bleef om zich op te warmen. Steef was alweer als eerste de kleedkamer uit, minuten voordat zijn spelers verschenen. Hij instrueerde nog even zijn invaller. Toen de tweede helft begon was hij weer in de dug-out te vinden, nog altijd de kraag omhoog. Nu stond hij 45 minuten lang en hij had elftalleider Richard Venneker naast zich. Die zat er voor rust niet. Toen zat Steef alleen met verzorgster Jeanette van der Ham en de reservespelers op de bank. Later in de wedstrijd wisselde Steef twee keer aanvallend, gaf bij die wissels met armgebaren veranderingen door aan zijn spelers op het veld, maar het mocht allemaal niet baten. Alweer een rechtstreekse vrije trap, ditmaal van Julien Gret bracht een 2-0 op het scorebord en in die stand zou geen verandering meer komen. Wat ik het mooiste vond, is dat Steef de hele wedstrijd zijn rust en kalmte bewaarde, ook toen hij inzag dat er die middag geen punten behaald zouden worden. Hij mopperde niet, was niet verontwaardigd. Hij stampvoette niet, vloekte niet en kon zelfs nog de sportiviteit opbrengen om zijn aanvoerder Jan Tuitel aan te zetten om de naar lucht snakkende Botlekker Van der Meer overeind te helpen. Steef Buijs was zaterdag voor het eerst dit seizoen de verliezende trainer, maar behield zijn waardigheid. Grote klasse vond ik dat.