Mijn vader vilde vroeger konijnen in onze schuur. Hoe die konijnen aan hun levenseinde gekomen waren laat ik hier maar in het midden, maar eenmaal van hun pels ontdaan resteerde er een mager, schamel scharminkel. Ik moet er altijd weer aan denken als ik Dimri Vogelaar op een voetbalveld bezig zie. Niet dat ik de 22-jarige linksback van DBGC wil vergelijken met een ontzield konijn, maar qua lichaamsbouw heeft hij daar toch een beetje van weg. Dimri is ook iel, schraal en pezig.
Hij voetbalt zonder enige opsmuk. Vanaf minuut 1 is hij altijd supergeconcentreerd. Hij verzaakt nooit en bijt zich vast in tegenstanders. Die moeten van goeden huize komen willen ze hem in de luren leggen. Hij heeft trouwens een perfecte achternaam voor een verdediger. Een vogelaar is iemand die met een net of een lijmstok vogeltjes vangt en dat doet Dimri met zijn tegenstanders ook. Die liggen bij hem vast, hulpeloos met de vleugels klapwiekend. Zijn allereerste taak is dan ook het uitschakelen van zijn mannetje. Maar als het even kan, moet hij zich ook bezighouden met de opbouw en mee ten aanval trekken. Ook dat gaat hem vrij goed af. Hij was het die zaterdag tegen Den Bommel bij het tweede doelpunt van DBGC de perfecte voorzet gaf. En bij de eerste goal had hij ook al een grote inbreng. Dimri is een moderne vleugelverdediger, een speler die trainers graag in hun ploeg hebben.
DBGC is de onbedreigde koploper in de derde klasse C. Tot zaterdag werden negen van de tien wedstrijden gewonnen, alleen op 10 oktober was er tegen Duivenland sprake van een totale off-day. Een zware 5-1 nederlaag werd er die dag geleden. Tegen Den Bommel leek de tiende overwinning er simpel te komen. In de eerste helft scoorde Joran Maliepaard en zowel de linker- als de rechterpaal stond verdere doelpunten in de weg. In de 2e helft maakte Wilko Pulleman er 2-0 van. De doodsteek voor Den Bommel zou je dan denken.
Dat was buiten de gebroeders Bakker gerekend. Tot dan toe waren ze onzichtbaar geweest, maar plots stonden ze op. Johnno scoorde na een pass van broer Wesley later de aansluitingstreffer, miste kort daarop een enorme kans op de gelijkmaker na alweer een voorzet van zijn broer en scoorde met een fraaie individuele actie een tiental minuten later toch, na alweer een diepe bal van Wesley.
Dimri Vogelaar had aan dit alles geen schuld. Integendeel. Hij was een van de weinige spelers van de thuisploeg die zijn niveau wel haalde. Het was iedere keer over links dat Den Bommel gevaarlijk was; de andere kant van het veld dan waar Dimri speelde. In de tweede helft had hij trouwens geen directe tegenstander en had dus wellicht zijn ploegmakkers iets beter kunnen ondersteunen. Maar daarmee ben ik misschien wel te kritisch op de linksback, die een tijd bij JOVZ, de voetbalschool van de gebroeders De Nooijer en Dolf Roks heeft doorgebracht. Een beenbreuk maakte daar een einde aan en via Flakkee streek hij 2½ jaar geleden neer bij DBGC.
Daar is hij niet meer uit het elftal weg te denken en trainer Richard Elzinga, die nog een jaar langer bij DBGC zal blijven, moet dik tevreden zijn over hem. Dimri haalde tegen Den Bommel alweer een dikke voldoende maar kon toch niet verhinderen dat de bezoekers met 3 punten huiswaarts keerden. Want uiteindelijk wonnen de bezoekers met 3-2. Tien minuten voor tijd benutte Wesley Bakker een penalty. Die zou er overigens nooit gekomen zijn als clubgrensrechter Stef Driesse gevlagd had voor een bal die toch echt over de zijlijn was bij de aan de strafschop voorafgaande aanval. Bij Den Bommel maalde daar niemand om. ‘Al was die bal een meter buiten, dat stikt me niks. Dit is heerlijk’, hoorde ik zeggen.
Het is niet mijn stijl, maar zo zit het voetbal dus wel in elkaar. Dimri moet dit stukkie maar laten lezen aan zijn vader Peter. Die vlagt bij DBGC en kan er wellicht zijn ‘voordeel’ mee doen.
