Voorzitter Wim Voots zei het treffend: ‘Voetballend waren zij beter, maar op karakter hebben wij het potje er uitgesleept.’ Volgens diezelfde Voots had zijn ploeg een weekend eerder in de bekerontmoeting tegen Ter Leede de sterren van de hemel gespeeld, maar tegen BVCB in Bergschenhoek waren de vloeiende combinaties op de vingers van een hand te tellen. De Feyenoorders speelden zaterdagmiddag een veredeld soort vechtvoetbal. Een beetje zoals hun assistent-trainer John dos Santos er uitziet als hij zijn duistere zonnebril op heeft: stoer, krachtig, onbevreesd en bijzonder energiek.
Vlak voor aanvang had John op het veld heupwiegend nog een paar danspasjes gedaan op de tonen van een vrolijk wijsje dat uit de geluidsinstallatie schalde. Zo kan de ploeg ook spelen. Dos Santos is in mijn ogen dan ook de verpersoonlijking van een elftal dat kennelijk elk soort voetbal kan spelen. Tegen Ter Leede dansend en swingend, zaterdag tegen BVCB als van gewapend beton en met de mouwen opgestroopt. Binnen 5 seconden lag er een geblesseerde BVCB-er op de grasmat en tot het einde van de wedstrijd was Feyenoord één bonk onverzettelijkheid.
Over de schreef gingen de Rotterdammers trouwens niet. Zo erg veel overtredingen werden er namelijk niet gemaakt. Maar het fanatisme droop er van af en er werd niet gekeken op een inspanning meer of minder. Spits Davy Mierop liep in totaal misschien wel 12 kilometer in het veld en 11 daarvan waren storend en doorjagend op verdedigers of de doelman van BVCB in balbezit. Middenvelder Tim Schoonheijm en aanvoerder Ferry van Lare joegen op elke bal, maar de speler die qua onverzettelijkheid het meest in het oog sprong was centrale verdediger Jordy Dobber. Die deinsde er niet voor terug om de bal mijlenver weg te rossen als de situatie daar om vroeg. Geen enkel risico nam hij. Weg is weg was het motto. Als hij ooit eens een wedstrijd in De Kuip zou spelen moeten we hem in staat achten een bal het stadion uit te schieten.
Kan Jordy Dobber dan niet voetballen? Hebben ze hem op Varkenoord alleen maar geleerd om ballen zo ver mogelijk weg te peren? Nee, dat is veel te kort door de bocht. Jordy is geen schoolvoorbeeld van souplesse. Geen speler als Junior Obiku die af en toe drie man tegelijk het bos instuurde, maar die goed beschouwd toch iets te vaak geparkeerd stond. Zeker in de eerste helft. Er mag naar zijn vader Mike een benzinestation vernoemd zijn in Rotterdam, als Junior vaker stil staat en op de grond ligt zal hij hoogstens naamdrager worden van een parkeervak.
Maar we hadden het over Jordy Dobber. Die heeft andere kwaliteiten. Zaterdag was hij niet te passeren. Niet over de grond. Niet door de lucht. Ze kwamen hem gewoon niet voorbij. Jordy is een echte verdediger. Zelf opgeleid. Zijn grote kwaliteit is dat hij heel goed in staat is een goed voetballende ploeg als BVCB lam te leggen. Hij verdedigt als een Italiaan. Robuust maar o zo doeltreffend. Doet geen gekke dingen. Geeft geen kans weg. En zo won Feyenoord alweer. Niet met sprankelend voetbal dit keer, maar op karakter. Voorzitter Voots had gelijk.
Prima stuk. Maar dat Feyenoord de mouwen op kan stropen en er lekker stevig inkletst de linies kort houd en dat zonder grof te spelen had ik in het tournooi van Smitshoek al gezien. En over Jordy Dobber, ik ken hem al zo'n 18 jaar die speelde in de jeugd als spits.