Mijn mobiele telefoon gaat, in het schermpje zie ik dat het Bill is, ‘hey maat heb je ff tijd’ …
Ik heb Bill vooral pas goed leren kennen vanaf het moment dat we ‘samen’ trainer waren, we hadden het gevoel dat we ‘iets kwijt konden’ bij elkaar. Als trainer heb je lastige periodes, fases in je loopbaan dat je het niet op de rails krijgt, dat het niet lukt om alle koppies dezelfde kant op te krijgen. Los van de ondersteuning thuis ben je als trainer, als eindverantwoordelijke, daar toch, zonder daar melodramatisch over te doen, een éénling. Wij hebben in die fases echt iets voor elkaar kunnen betekenen.
Als het zonnetje in het voorjaar weer begon te schijnen dan betekende dat, dat het trainerscongres eraan kwam. Eerst jaren naar Tilburg en later naar Zwolle. Ik appte Philip den Haan, Cees van Bavel, Theo de Boon, Ton Heijstek, Frans van Wijk en Bill. Hij belde me vaak direct op en zei, ‘reserveer maar een plekje in die limo hoor, ik ga mee’.
In Zwolle werd het gewoonte om tussen de middag ‘een uurtje’ te gaan lunchen in de stad, die momenten waren geweldig, 4, 5, 6 trainers om tafel met allemaal hun eigen verhalen en ideeën … Bill was één van ons!
Terug naar z’n belletje, Bill vraagt hoe het met me is, niet vanuit een soort van beleefdheid, maar omdat Bill, dat voel je bij hem aan alles, oprecht geïnteresseerd is. Ik vertel hem dat het goed met me gaat.
Maarre vriend, hoe is het met jou, vraag ik hem, hij verteld over z’n werk, z’n uitdagingen daar en over z’n club.
We sparren nog even over de oefenwedstrijd die we in de voorbereiding, dinsdag 11 augustus jl. Drechtstreek – GJS tegen elkaar gespeeld hebben. Ik vertel hem dat hij volgens mij op de goeie weg zit met z’n team, lekker voetballen, druk vooruit zetten en plezier maken met elkaar. Drechtstreek had op mij een uitermate positieve indruk gemaakt.
Na een half uurtje gekletst te hebben geeft hij aan dat hij graag iets meer van Heukelum wil weten,‘daar heb jij toch voor de beker tegen gespeeld’ Na de bijzonderheden uitgewisseld te hebben spreken we af in de winter ‘de return’ te spelen……
Maandagavond zat ik in de auto toen ik het bericht kreeg … ik ben gestopt en heb een poosje verdwaasd voor me uit zitten kijken, ik kon m’n tranen niet bedwingen … Bill overleden …
De voetballerij is een bijzondere wereld, dat wisten wij trainers al lang, Bill was voor mij een uitzondering. Bill was echt, Bill was oprecht … Bill was m’n maatje!
Ik wens Bill z’n nabestaanden alle mogelijke sterkte bij de verwerking van dit ongelooflijke, onbegrijpelijke verlies …
Wat zal ik je heel heel erg missen vriend…
Rust zacht …
Jullie ook heel veel sterkte. Zo ongelooflijk triest.
Mooi geschreven Cees, familie van Bill en jij uiteraard Cees veel sterkte. zo jong, zo triest
Prachtig geschreven! Veel sterkte.
Ik moet gelijk denken aan zijn vader. Deze is ook vrij jong overleden. Ik wens een ieder, familie, vrienden en kennissen veel sterkte bij dit grote verlies.
Mooie woorden, sterkte met het verwerken van dit verlies
Mooi stukje