Column Jan Schoonen: John Stougje (PFC)

Diep in de tweede helft had hij met twee wissels voor een ommekeer in de wedstrijd gezorgd. Tegenstander DRL, dat door een doelpunt van Halit Ayvaz met 0-1 leidde en het grootste deel van de wedstrijd iets verzorgder voetbal op de mat had gelegd met soepeler verlopende combinaties dan zijn ploeg, moest ver terug. Af en toe was het zelfs knap gevaarlijk voor het doel van keeper José Fortes Almeida dos Reis en warempel, een gelijkmaker hing in de lucht. Op het puntje van zijn tuinstoel naast de dug-out zag John Stougje het allemaal aan. De PFC-trainer spoorde zijn manschappen nog meer aan: ‘Hou het veld breed. Ga voor die tweede bal.’

Ik heb genoeg trainers gezien die op zulke momenten hun emoties niet de baas kunnen en als een stuiterbal langs de zijlijn staan te springen, hun handen als een roeptoeter voor de mond, voortdurend aanwijzingen het veld in blèrend. John is niet zo. Hij blijft op zijn stoel zitten. Iets schuin naar links weggezakt. Rustig, alsof hij zit te vissen. Zijn emoties gaan niet met hem op de loop, ook niet als de DRL-grensrechter John Jaques vlak voor zijn neus kort na elkaar twee keer het spel door laat gaan terwijl de bal toch echt over de zijlijn lijkt te gaan. De eerste keer reageert Stougje niet eens. Bij de tweede keer, luttele seconden later, staat hij op, richt zijn blik op de vlaggenist, spreidt zijn armen en zegt één woord: ‘Weer.’ Hij blijft zeker vijf seconden zo staan kijken naar de DRL-grensrechter, die hem stoïcijns negeert. Het is mooi om te zien: een trainer die met de armen gespreid zwijgend kijkt naar een grensrechter die niet reageert. Ik ken trainers die dan zouden ontploffen. Moord en brand schreeuwen. Enorm uit hun plaat gaan. John niet. Die neemt weer plaats op zijn stoel en doet er verder het zwijgen toe. ‘Hou de zijkanten bezet’, roept hij even later naar zijn spelers.

‘Ik moet nog veel leren’, zegt John na de wedstrijd die uiteindelijk met 0-2 verloren gegaan is. Zijn emoties onder controle houden valt daar niet onder, want dat gaat hem prima af. In het verleden, bij Zuidland, toen die club nog een tweede elftal had waarvan hij 3½ jaar trainer was, kon John nog wel eens uit zijn stekker gaan. ‘Maar je bereikt er niks mee’, zegt hij nu. En daar heeft hij groot gelijk in.

Dit seizoen staat hij op eigen benen en dat bevalt hem prima. ‘Heerlijk, man’, antwoordt hij desgevraagd. ‘Als trainer van het tweede elftal moest ik elke zaterdag maar afwachten welke spelers ik tot mijn beschikking had en nu mag ik alles zelf bepalen. Dit is wat ik wilde.’ Opvallend is dat zijn spelers vlak voor de wedstrijd intensief een partijtje doen op een hoek van het veld, iets waar hij vroeger als voetballer ontzettend de schurft aan had. ‘Van mij hoeft dat partijtje nog steeds niet, hoor’, zegt hij daarover. ‘Elke speler mag zich op zijn eigen manier opwarmen. Die partijvorm is er alleen maar omdat de spelers daar zelf om gevraagd hebben.’

John is trainer van eersteklasser PFC. UEFA A, het papiertje om op dat niveau te mogen trainen heeft hij niet. Van de KNVB heeft de club na heel veel moeite van het bestuur dispensatie gekregen voor John maar als de Geervlietse ploeg dit seizoen niet degradeert, zitten ze daar alweer met een probleem opgezadeld. Want het is nog lang niet zeker dat John die cursus gaat doen. ‘Ik ben dat nog aan het onderzoeken’, vertelt hij daarover. ‘Allereerst is het maar de vraag of ik wel toegelaten wordt, want er zijn veel kandidaten voor zo’n opleiding. En ik moet ook eens goed nadenken of het allemaal wel uitkomt met mijn gezin en met mijn werk. Je moet namelijk met grote regelmaat een hele dag naar Zeist en dat moet wel allemaal kunnen.’

‘Wie dan leeft, dan zorgt’ zou je kunnen redeneren, maar regeren is ook vooruitzien. Als ik John was zou ik niet te veel punten halen…. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Het zou toch zonde zijn als hij na een jaar alweer moet vertrekken. Maar tegen die tijd wordt er misschien wel een mouw aangepast, want ik heb de stellige indruk dat ze bij PFC wel tevreden met hem zijn.