Nagenoeg een heel voetbaljaar was hij uit de running. In de voorbereiding van vorig seizoen klapte de rechter enkel van Johnno Bakker finaal dubbel. Het was dik, blauw en bijzonder pijnlijk. Hij werd opgelapt en speelde luttele weken later zwaar ingetapet de eerste competitiewedstrijd tegen NOAD’67. Het was tegen beter weten in. ‘Al na 20 minuten heb ik de bank laten weten dat het niet ging en toen ben ik gewisseld’, kijkt de 23-jarige Den Bommel-speler terug op een donkere periode die met die wissel ingeluid werd.
‘Vanaf dat moment wist ik het zeker’, vervolgt Johnno: ‘Dit gaat langer duren, zeker een week of zes. Ik ben toen vol voor de revalidatie gegaan, drie keer in de week onder leiding van Bert Bakker. Ik was weer helemaal fit om te beginnen, maar toen knapte er plots iets in mijn bovenbeen. Pets. Mijn hamstring. En toen was ik echt ver van huis, dat wist ik meteen, want ik had al vier, vijf keer eerder last van mijn hamstrings gehad. Ik heb een heel seizoen niet gespeeld. Pas de allerlaatste wedstrijd tegen DFS was ik er weer bij. Ik scoorde het enige doelpunt van de wedstrijd. Mijn eerste goal van het seizoen.’
Het was een schamel troostprijsje voor een verloren seizoen, een jaar waarin hij per se de onderste steen boven wilde hebben. ‘Er moest antwoord op de vraag komen waarom ik zo vaak last van mijn hamstrings had’, vertelt Johnno. ‘Ik ging naar een sportarts in het Ikazia en die stelde na onderzoek en testjes vast dat gewrichten in mijn rug vastzaten. Verkleefd. Dat is helemaal los gemaakt door intensieve fysiotherapie. Ik ben nu veel soepeler. Kan voor het eerst van mijn leven mijn tenen aanraken als ik mijn rug buig. Ik hoop dat alle ellende nu definitief achter de rug is.’
Lees verder in de VoetbalRotterdam.nl Krant (Pagina 11)
