Column Jan Schoonen: Jesper Lakerveld (Vierpolders)

Twee gespeeld, zes punten. Vierpolders was de competitie goed begonnen. Het AD liet vorige week trainer Jerry de Jong aan het woord en die vertelde dat zijn ploeg ging voor promotie: ‘Die bovenste plaatsen laten we echt niet meer los.’ Aan de Coosenhoekstraat hebben we zulke geluiden nog nooit gehoord. Normaal gesproken wint Vierpolders zelden of nooit, valt de club qua stand op de ranglijst bijna uit de krant en is er van hoge verwachtingen geen enkele sprake. Dit seizoen is alles anders. Van Brielle 2 kwamen negen spelers over, van andere verenigingen nog wat jongens en nu staat er een eerste elftal dat echt om de prijzen kan voetballen. Wat dat betreft vertelt Jerry de Jong dus geen onzin.

Vorige week zaterdag stond de uitwedstrijd tegen Simonshaven op het programma, in de vierde klasse F de enige andere ploeg die nog zonder puntenverlies was. Ook Simonshaven heeft een gedaanteverwisseling ondergaan. Daar bestaat het eerste elftal nu voornamelijk uit jongens die eerder bij Oude Maas in het tweede voetbalden. Simonshaven-Vierpolders was dus een wedstrijd tussen twee totaal gerenoveerde elftallen. Het was Oude Maas 2 tegen Brielle 2, met dien verstande dat de bezoekers aantraden met onder meer de 22-jarige Jesper Lakerveld, in een niet zo heel ver verleden zelfs vaste kracht van Brielle 1.

Spits; dat is zijn plek in het elftal, ook bij Vierpolders. In de eerste helft probeerden zijn ploegmaten hem met lange ballen te lanceren. Jesper is snel en behendig, dus die tactiek valt te begrijpen. Zaterdag lukte het niet. Jespers kwaliteiten kwamen niet uit de verf, want de lange ballen op hem waren onzuiver en als ze wel in zijn richting kwamen, was het op borsthoogte of nog hoger en tamelijk makkelijk te verdedigen door zijn directe tegenstander Desley Hermsen, anderhalve kop groter dan hem.

Afwisseling in de opbouw was er niet bij Vierpolders, die eerste 45 minuten. Het was pover wat de bezoekers probeerden, een afgekeurde goal van Glenn Stoffers ten spijt. Het was maar heel af en toe dat een bal aankwam bij Jesper. Eén keer was de combinatie wel vloeiend en toen had Jesper kunnen, misschien wel moeten scoren. Zijn kopballetje verdween naast. Toch kon je zien dat hij een lepe voetballer is, eentje die je als tegenstander nooit de ruimte moet geven en altijd bovenop zijn lip moet zitten. Want als die bal wel goed valt, is het negen van de tien keer een doelpunt. In de eerste twee competitiewedstrijden tegen Kocatepe en Transvalia had hij al 5 keer gescoord.

Tegen Simonshaven bleef hij droog staan. Dat lag grotendeels aan zijn falende ploeggenoten, die zelfs een penalty knullig verkwanselden, maar ook Jesper zelf speelde niet bepaald de beste wedstrijd uit zijn carrière. Het was zaterdag allemaal net niet bij Vierpolders en Jesper deelde in de misère. Zijn lichaamstaal na een uur sprak boekdelen: hangende schouders, het hoofd naar beneden, de blik op oneindig, een meewarige glimlach om de mond. ‘Hier is vandaag geen eer te behalen’ sprak daaruit.

Laten we het maar beschouwen als een incident. Jesper Lakerveld kan heus wel voetballen. Zelfs de verstokte Simonshavensupporters aan de zijlijn spraken waarderend over hem. Laat de 5-1 nederlaag die de ploeg zaterdag leed tegen het ontbolsterende Simonshaven maar een les zijn voor de rest van het seizoen. Vierpolders gaat echt wel om de prijzen meedoen. Maar dan zal er toch een schepje bovenop gedaan moeten worden.