Column Jan Schoonen: Gerry Daalhuisen (Nieuwenhoorn)

Als een hond met zeven staarten, zo blij was hij. Gerry Daalhuisen, voorzitter van Nieuwenhoorn glom zaterdag rond half 10 ’s ochtends al als een spiegel. Spelers van de deelnemende teams aan het Zilveren Hoorntoernooi en een fiks aantal voetballiefhebbers druppelden het Nieuwenhoornsportpark aan de Rijksstraatweg binnen en Gerry zag het apetrots aan. Het toernooi, dat door de naweeën van allerlei interne strubbelingen omtrent de overgang van de zondag naar de zaterdag ten dode leek opgeschreven, was na een jaar afwezigheid dan toch weer op poten gezet. En daar mag je als voorzitter van Nieuwenhoorn best trots op zijn. Het toernooi om de Zilveren Hoorn is immers een begrip in het regionale clubvoetbal. Het hoort gewoon bij de seizoenvoorbereiding en als het een jaar niet op de voetbalkalender staat, zoals vorig seizoen, dan voelt dat als een gemis.

‘Leuk dat het toernooi er weer is’,  zo begroette ik Gerry dan ook. ‘Zo is het maar net’, reageerde hij, terwijl hij zijn ogen niet af kon houden van het binnenstromende volk. ‘Ook wij vinden dat het toernooi er moet zijn en daarom hebben wij vanuit het bestuur de draad weer opgepakt. Pas in maart werd besloten we dat het doorgang moest vinden. Misschien wel aan de late kant, maar eerst moest intern nog een paar andere zaken geregeld worden. Nu is het terug en dat vinden wij heel fijn. Laten we hopen dat het een mooie dag wordt.’ En wijzend naar de strak blauwe lucht: ‘Het weer werkt in ieder geval al mee.’

Het plaatsvinden van clubactiviteiten zoals dit toernooi doet Gerry deugd en geeft hem veel voldoening. Na alle ellende die Nieuwenhoorn, vooral intern, heeft doorstaan, zaken waarover al genoeg is gezegd en geschreven, staat de club momenteel weer op de rails en timmert fiks aan de weg. Tot grote tevredenheid van de voorzitter. Eerder dit jaar blies de vereniging de jaarlijkse rommelmarkt nieuw leven in. Die was namelijk ook al geschrapt. En nu is het toernooi om de Zilveren Hoorn dus eveneens terug van weggeweest. ‘Dat doet mij veel genoegen’, zegt Daalhuisen ten overvloede.

Zoekend naar het antwoord op de vraag van freelance-journalist Rik Bakker over de hoeveelste keer dat het toernooi nou eigenlijk plaatsvindt, kwam het bestuur van Nieuwenhoorn uit bij een verrassing. ‘Eigenlijk wisten we dat niet. We hebben de twee trofeeën nog staan die in de loop der jaren aan de winnaars uitgereikt zijn’, legt Gerry uit, ‘en toen we de winnaars optelden, kwam we tot een totaal van 49. Dit jaar is het dus de 50^e editie.’

En laat Gerry Daalhuisen nou zaterdag ook vijftig jaar oud geworden zijn! Jarig op deze speciale dag, precies op de dag dat het toernooi om de Zilveren Hoorn ook die leeftijd bereikt. Dat kan haast geen toeval zijn……

Gerry had het er ook over dat aan het toernooi van 2015 een zwart randje kleeft, want een van de drijvende krachten van het toernooi in het verleden, Hans van Bommel, overleed luttele dagen voordat er weer om de Zilveren Hoorn gevoetbald zou worden. Van Bommel en clubman Janus van der Sluis, die onlangs ook al het leven liet, werden geëerd met een indrukwekkende minuut stilte. In tegenstelling tot FIFA-voorzitter Blatter met zijn 11 seconden voor Nelson Mandela weten ze bij Nieuwenhoorn wel hoe dat moet.

Op het veld sloeg Nieuwenhoorn ook al geen slecht figuur. De totaal gerenoveerde ploeg werd tweede. In de finale was zondag eersteklasser Poortugaal met 1-0 te sterk, net als in 1953. Niels Versteege scoorde, luttele minuten voor tijd. Over die selectie wilde Daalhuisen trouwens ook nog wel wat kwijt. De insteek was om vooral jongens met een zwartwit-verleden terug te halen, legde hij uit. Ex-Nieuwenhoornspelers dus. Ook het tweede werd versterkt en over de A1 zei hij onomwonden dat dat elftal kampioen moet worden. Daar heb ik geen moeite mee. Helemaal niet. Ambities mag je uitspreken. Maar dat dit allemaal ten koste gegaan is van de jonge, talentvolle spelersgroep van vorig seizoen, waarin vooral jongens zaten die al vanaf hun prille jeugd bij Nieuwenhoorn speelden, gaat mij een klein beetje aan het hart. In die groep zat namelijk ook veel potentie.

Het doet niets af aan het feit dat ik heel blij ben dat er in Nieuwenhoorn weer gevoetbald werd om de Zilveren Hoorn. Mijn blijheid valt overigens totaal in het niet bij de trots en de tevredenheid die voorzitter Gerry Daalhuisen de hele dag uitstraalde. Het was een perfecte dag. Hij had zich geen beter verjaardagscadeau kunnen wensen.