Column Jan Schoonen: Bert van der Lijn (Abbenbroek)

Iedere keer wanneer je Bert van der Lijn tegenkomt begint hij te mopperen over scheidsrechters. Vorige week zondag ook weer. Ik was nog maar net ‘Abbenello’ opgelopen, het sportpark van derdeklasser Abbenbroek of ik liep hem tegen het lijf en meteen nadat we elkaar begroet hadden, stak hij van wal. ‘Laatst tegen Besiktas hadden we er ook weer één. Die liet Cees vier keer staan’. Cees is Cees Jongerius, al decennia lang de grensrechter van Abbenbroek en volgens eigen zeggen goudeerlijk. Dat is ietwat overdreven. Net als elke clubgrensrechter vlagt ook Cees wel eens in het voordeel van zijn cluppie, maar eerlijk is eerlijk; ik heb ergere gevallen gezien. Bert kon er in ieder geval niet over uit dat een vlaggende Cees herhaaldelijk genegeerd was door de scheidsrechter. ‘Als hij nou zelf nog op één lijn stond, maar dat stond hij niet. Geen enkele keer’, stond hij zich alweer op te winden. ‘En jij moest daar natuurlijk weer iets van zeggen’, gooide ik nog wat olie op het vuur.

Bert van der Lijn, trainer van Abbenbroek, is een mooie vent. Buiten de lijnen is hij de vriendelijkheid zelve. Hij is aardig, belangstellend en altijd opgewekt. Tenminste, zo ken ik hem. Maar als het balletje eenmaal rolt, dan vindt er bij hem een grote omslag plaats. Dan zit hij in de dug-out met een fanatisme alsof hij een ploeg in de Champions Leaguefinale aan het coachen is. Ik heb hem met flessen water zien gooien, stampvoetend aan de lijn zien staan, met zijn armen zien zwaaien en hevig te keer horen gaan. En dat allemaal omdat zijn spelers niet in staat zijn te voetballen zoals hun collega’s van Barcelona of Real Madrid. Naast het aansturen van zijn ploeg, die overigens niet heel erg getalenteerd is, zit hij altijd, iedere keer weer met haviksogen de scheidsrechter van dienst in de gaten te houden. En o wee als de man in het zwart in zijn ogen een foutje maakt. Dan zijn de rapen gaar. Dan kan Bert zijn mond helemaal niet houden.

In de voorbereiding op dit seizoen, bij een onbenullig bekerwedstrijdje riep hij al na tien minuten naar de scheidsrechter dat hij zijn lijnen beter moest lopen. ‘Je loopt in de weg’, beet hij de leidsman toe. Ik moest keihard lachen. Alsof Abbenbroek een geweldig positiespelletje op de mat aan het leggen was en hierbij gestoord werd door een verkeerd opgestelde arbiter. Scheidsrechters; Bert zal niet snel vrienden met hen worden. Zondag 16 april ook weer. Abbenbroek speelde thuis tegen Kethel Spaland. Diep in blessuretijd, bij een 1-1 stand, werd Kevin Dijksman in de 16 getackeld door een Schiedammer. Hij liep nog een pas door en stortte toen ter aarde. Een penalty had gekund, maar scheidsrechter Wesdorp uit Brielle legde de bal niet op de stip. Dat had hij voor rust overigens wel gedaan, toen vlieggewicht Kai Zeegers aangetikt werd en even door de lucht vloog. Dat was zwaar gestraft. Wat dat betreft was de actie vlak voor tijd meer rijp voor een pingel. Maar die kwam er dus niet. Luttele seconden later werd er afgeblazen en ja hoor, daar liep Bert luidkeels foeterend het veld op. Je kon er op wachten. De woorden ‘marchanderen’ en ‘degraderen door die niet gegeven penalty’ vielen. De adrenaline gierde Bert weer door het lijf. Stilhouden kan hij op zulke momenten niet.

‘Je hebt voor je werk toch agressie-regulatietraining gehad en conflictbeheersing’, zo had ik voor de wedstrijd nog gevraagd. ‘Ja, maar dat is mijn werk. Dit is mijn passie’ antwoordde hij, toen nog grijnzend. Tegen half 5 grijnsde Bert niet meer. Mopperend deed hij zijn beklag bij de scheids, die natuurlijk niet terug kwam op zijn beslissing. Bert zou beter moeten weten. Onlangs werd hij voor een wedstrijd geschorst omdat hij tegen een scheidsrechter te keer ging. Prompt won Abbenbroek de dag dat Bert niet op de bank mocht zitten, maar dat terzijde.

Ik snap dat Bert wil winnen. Maar als trainer van een verzameling beperkte voetballers, die weliswaar hun stinkende best doen, doch regelmatig een verkeerde beslissing nemen, moet hij al lang weten dat ook scheidsrechters op die manier bezig zijn. Ook die doen hun best. En ja, ook bij hen gaat er wel eens wat mis. Laten wet het volgende afspreken: Bert mag daar alleen iets van zeggen als er bij Abbenbroek 90 minuten lang helemaal niks mis gaat. En dat een paar wedstrijden achter elkaar.