Een beetje eigenaardig was het wel, het ontslag van Arie Horstink bij OHVV. Eerst had de selectie aangegeven geen problemen te hebben met nog een jaar dezelfde trainer, na de trip naar Barcelona in de winterstop en de belabberde resultaten nadien, rezen er bij de spelers alsnog bezwaren tegen een langer aanblijven. En zoals zo vaak in de voetballerij is de trainer dan de lul, hoe onterecht dat vaak ook is. Arie Horstink kon zijn biezen pakken en de triade Harry Rusken – Adrie Poldervaart – Marcel Smith nam diens taken over. Voor alle duidelijkheid: dat werd pas geregeld toen Horstink al heen was gezonden. Ze zaten niet op het vinkentouw.
Hun allereerste wedstrijd, uit tegen TOGB werd gewonnen. Vorige week werd nipt verloren in en van Gouda en afgelopen zondag zat het trio voor de derde keer op de bank, thuis tegen Groeneweg, dat op de ranglijst 1 plek boven OHVV stond. Daar moest ik bij zijn. Het eerste wat me opviel was dat het scorebord weg was. ‘Zeker weggehaald omdat daar altijd een achterstand op te lezen was’, zo opperde ik. Marcel Smith reageerde meteen: ‘Omgewaaid tijdens de storm een paar weken geleden.’ Voor Marcel was ik trouwens speciaal gekomen, want hij was de enige die ook onder Horstink actief was – als keeperstrainer – en volgend seizoen bij OHVV nog steeds in de weer zal zijn. Desgevraagd vertelde Marcel dat hij geen moment overwogen had om solidair te zijn met zijn hoofdtrainer. Niet omdat hij Horstink geen geschikte peer vond, maar omdat hij zelf zo enorm veel voldoening haalde uit het werken met keeper Rick Groenendijk. Mijn lust en mijn leven noemt hij dat en zoiets opgeven ging hem net iets te ver. En toen zijn oude maten Poldervaart en Rusken benaderd werden, wist hij het zeker: ‘Ik ga hier niet weg.‘
Voorzitter Karel van Suchtelen is in zijn nopjes met Smith en diens twee kornuiten. Kwik, Kwek en Kwak noemt hij hen omdat het gezworen kameraden zijn. Het is leuk om dit drietal bezig te zien tijdens de wedstrijd.
OHVV moet winnen, want anders is degradatie nauwelijks meer te vermijden. Als de bevrijdende treffer uitblijft, neemt de stress toe. Marcel kijkt gespannen toe. Meestal zit hij op het puntje van de bank, de ellebogen op de knieën en de handen onder de kin. Maar lang kan hij nooit blijven zitten. Dan staat hij op. Dat doen Rusken en Poldervaart ook steeds vaker. Als Yannick Ponit een half uur voor tijd na een hele fraaie actie en dito voorzet van Jarno Huysman dan eindelijk de 1-0 maakt, stijgt de spanning tot het kookpunt. Soms staan de drie trainers tegelijk te coachen. Rusken schreeuwt iets naar de achterhoede terwijl Poldervaart de voorhoedespelers luidkeels van tips voorziet en Marcel Smith roept er ook wat tussendoor. ‘Als je een trainer wegstuurt, moet je natuurlijk niet aankomen met iemand die ongeveer hetzelfde is’, zal Smith later uitleggen. ‘Arie Horstink was meer een beschouwende trainer, iemand die slechts heel af en toe aanwijzingen het veld in riep en de spelers meer vrij liet in de uitvoering van de taken. Harry en Adrie zitten er bovenop, zijn meer dwingend aanwezig. Wij moeten het doen met dezelfde spelers als waarover Arie beschikte en dan moet je na een trainerswissel de coaching toch op een andere manier doen. Anders in ieder geval dan waaraan de spelers gewend waren.’
Roepende trainers, mannen die hun spelers vanaf de zijlijn hardop coachen, zijn een doodnormaal verschijnsel tegenwoordig. Daar heb ik geen moeite mee. Bij OHVV gaat het nog, maar als Rusken, Poldervaart en Smith te keer gaan zoals Diego Simeone van Atletico Madrid dan nagel ik ze hier alsnog aan de schandpaal. Dat zal niet gebeuren, vermoed ik, want het zijn geen Diego’s en met hun manier van coachen hebben ze in ieder geval al bereikt dat zondag alweer gewonnen werd. De 1-0 werd namelijk met hangen en wurgen over de streep getrokken. Of Arie Horstink dat ook gelukt was? Wie zal het zeggen? Misschien wel. Misschien niet. Marcel Smith was in ieder geval dolblij en vreselijk opgelucht. OHVV leeft nog. Maar hij had na afloop wel beduidend meer grijze haren dan voor de wedstrijd. Nog drie wedstrijden te gaan. Ik denk dat Marcel na die drie partijen net zo grijs is als ik.
