Ik had hem een hele tijd niet gezien. Sinds Blankenburg niet meer, waar hij tot 2012 trainer was. Volgens mij is hij sindsdien een paar kilootjes aangekomen; dat is mij ook overkomen, dus daar ga ik het niet over hebben. Hij stond te kletsen in de bestuurskamer, maar onderbrak zijn gesprek meteen om mij welgemeend en hartelijk te verwelkomen. Binnen een paar seconden had hij koffie geregeld, dus wat er ook gebeurt: Mark Zijlstra, tegenwoordig trainer van vierdeklasser Zwartewaal, kan bij mij niet stuk.
Bij Zwartewaal waren ze overigens in het begin niet zo blij met hem. Als nieuw binnengekomen trainer zette hij al in de voorbereiding op dit seizoen een drietal vaste waardes buiten het elftal, voetballers die sinds jaar en dag van hun basisplaats verzekerd waren. Mark is behoorlijk eigenwijs en wat hij in zijn kop heeft, krijgt niemand er uit. Er was intern behoorlijk wat gedonder bij Zwartewaal toen spelers en supporters door hadden dat Mark vasthield aan de verwijdering van de plaatselijke coryfeeën. Hij kreeg de halve vereniging over zich heen , maar hield voet bij stuk. Hij wilde alleen spelers hebben die knokten voor hun plekkie in het elftal, geen gasten die bewust of onbewust gas terugnemen omdat ze zeker weten dat ze op zaterdag spelen. Mark koos dus niet bepaald de weg van de minste weerstand, maar al gauw ging de storm liggen. Zwartewaal is een van die verenigingen waar bij wijze van spreken de bierpomp belangrijker is dan de verrichtingen op het veld. Als er maar eerst 90 minuten gestreden wordt.
Ondanks het feit dat er dit seizoen niet veel punten gehaald zijn, is de rust al lang weergekeerd aan de Sluisweg. Mark heeft, afgezien van de overgebleven routiniers Michel van Gurp en Eric Majenburg, de beschikking over een stel piepjonge voetballers. Met die twee ‘ouwe knarren’ er bij is de gemiddelde leeftijd nog geen 23 jaar. Met al die jonge gasten kunnen ze in Zwartewaal nog jaren vooruit, maar of er in de komende seizoenen meer gewonnen wordt dan nu, waag ik te betwijfelen.
Zaterdag stond de derby tegen Bernisse op het programma, voor beide ploegen de wedstrijd van het jaar, eentje die niet verloren mag worden. Beladen is die wedstrijd al jaren en ik liet er zaterdag zelfs Zwaluwen Vlaardingen tegen Spijkenisse voor schieten. Dat had ik beter niet kunnen doen, want het was slecht, niet normaal. Hoewel alle spelers verschrikkelijk hun best deden, was het niet om aan te zien. Feitelijk leek alleen het schot van Jari Krullaars in de kruising vlak voor tijd op voetbal. Het was het doelpunt waarmee de thuisploeg tot 1-2 terugkwam. Even leek het nog hectisch te worden, ook al omdat Zwartewaal eindelijk leek te beseffen dat Bernisse, de nummer 2 van de ranglijst niet veel beter presteerde. Eindelijk werd er in gekleund en leek de derby de sfeer te krijgen die het verdient: tot op het randje en soms er over. Mark zag het tevreden aan, staande in zijn dug-out. Heel de wedstrijd was hij rustig geweest en toen aan het slot de gemoederen een klein beetje opliepen, bleef hij als een van de weinigen rustig. Maar hij besefte wel dat een 2-2 niet helemaal onmogelijk was en spoorde zijn manschappen aan. Toen een afgeweerde vrije trap precies goed voor de voeten viel van Nick Jackson, stond hij al klaar om een gat in de lucht te springen. Maar Nick raakte het leer totaal verkeerd en de bal vloog over het doel en zelfs over de ballenvanger. Waar een andere trainer bij zo’n gemiste kans nog wel eens flink uit zijn plaat wil gaan, kon Mark een glimlach niet onderdrukken..
Mark Zijlstra is hoofdtrainer bij Zwartewaal. Bjorn Hoek en Erik de Winter zijn z’n assistenten, dus qua begeleiding zit het wel snor bij de vierdeklasser. Maar al zet je tien trainers voor de groep, Zwartewaal zal niet heel veel beter gaan voetballen. Winnen doen ze bij hoge uitzondering, zoals een week eerder. Toen wonnen ze thuis verrassend van Stellendam. Toen viel het balletje net goed. Nu niet. Tegen Bernisse gingen ze uiteindelijk met 1-3 ten onder, omdat Berry de Ridder diep in blessuretijd met een uitbraak over 70 meter niet meer te achterhalen was en helemaal aan de andere kant van het veld aangekomen breed legde op Rick Onderstal, die simpel kon scoren. Thuis verliezen van Bernisse blijft pijnlijk in Zwartewaal, maar na afloop was er geen sprake van een klote gevoel. ‘Ze hebben gestreden als leeuwen, gewerkt als paarden, maar niet kunnen winnen. Jammer dan’, zegt Zijlstra toch nog tevreden. Het bier na afloop smaakte er niet minder om.
