In het begin van het seizoen werd hij door zijn trainer Peter Hoek nog achterin geposteerd, maar dat was niet zo’n succes. In de beperkte ruimte van een verdediging kon hij zijn energie niet kwijt. Een mannetje bewaken was zijn ding niet. Hij pakte veel gele kaarten en werd in de wedstrijd tegen Zwartewaal al in de eerste helft naar de kant gehaald toen hij op kritiek vanuit de dug-out niet erg bijdehand reageerde. Met die vroege wissel was Michael van der Velde niet zo blij, maar de tijden zijn veranderd. Al weken hoeft hij namelijk niet meer als verdediger achter zijn mannetje te rennen; hij mag het voorin proberen, waar de ruimtes groter zijn. Die nieuwe rol is hem op het lijf geschreven. Nu kan hij zijn energie wel kwijt. Hij sjouwt achter elke bal aan, is een ware plaag voor een vijandelijke defensie die aan het opbouwen is omdat hij stoort als een bezetene. En regelmatig pikt hij zijn doelpuntje mee. Zaterdag tegen SDV scoorde hij er nog twee. Op Tweede Paasdag moest hij alweer aan de bak, want net als veel andere verenigingen in West II kreeg ook Bernisse een dubbel programma voor de kiezen.
Dat kreeg tegenstander Poortugaal ook. Zaterdag had het nog met 4-2 gewonnen van koploper Transvalia en vol goede moed toog de ploeg van trainer André Linger naar Bernisse, dat een wisselvallig seizoen draait. De ene week is het niks in Heenvliet, de andere week is het alles: 17 gespeeld, 7 gewonnen, 10 verloren. Zo werd twee weken geleden thuis nog gewonnen van de toenmalige koploper Hermandad, maar vorige week ging de ploeg ten onder tegen middenmoter WCR. Hoe zouden Michael en zijn kornuiten het er nu vanaf brengen, was de grote vraag Het begin van de wedstrijd beloofde niet veel goeds. Poortugaal was voetballend de betere ploeg en Bernisse kon niet veel anders doen dan tegenhouden en wegperen. Het niveau was niet best. Zo passte linksback Tim de Groot een vrije bal met zijn rechterbeen pardoes over de zijlijn. ‘Gebruik dan je andere been’, riep zijn doelman Wilmert Bontenbal hem verwijtend toe. ‘Die is nog veel slechter’, reageerde Tim doodleuk. Zo’n wedstrijd was het dus. Toch hoefde je je als neutrale toeschouwer niet te vervelen langs de kant. In het strafschopgebied van de Heenvlieters was het een paar keer alarmfase twee maar af en toe kwam de thuisploeg er dreigend uit. Bijna altijd was dat via Michael van der Velde, die samen met Michel Hiwat, zijn maatje voorin, menig leep countertje plaatste, maar niet echt gevaarlijk kon worden. Poortugaal kon dat wel en het was dat keeper Bontenbal zijn dag had, anders had het bij rust geen 0-0 gestaan.
In de tweede helft was het aanvankelijk hetzelfde liedje. Regelmatig was er paniek in de Bernisser defensie. Met kunst en vliegwerk werd standgehouden. Bovendien stond keeper Bontenbal nog altijd paraat. Maar langzaam maar zeker veranderde het spelbeeld. De tegenstoten van de thuisploeg werden talrijker en nu wel gevaarlijk. Zo knalde Michel Hiwat tegen doelman Stefan Roukema en schoot Michael van der Velde de rebound via de keeper naast. Mark Althusius schoot via Roukema tegen de paal en Erik Hoek kogelde tegen de lat. Michael van der Velde werkte zich ondertussen drie slagen in de rondte. Constant was hij in beweging en ook verdedigend knapte hij aardig wat vuil werk op door te jagen op Poortugaalverdedigers. En telkens wanneer Bernisse in balbezit was, loerde hij als Felippo Inzaghi in zijn beste dagen op een kansje om de diepte in te spurten om dan aangespeeld te worden. Dat lukte twee keer. Hij stormde twee maal met de bal aan de voet op doelman Roukema af, maar beide keren werd hij wegens buitenspel teruggefloten. Het ging om centimeters. Omdat bij Poortugaal inmiddels het beste er af was, leek het uit te gaan draaien op een gelijkspel, het eerste voor Bernisse dit seizoen. In blessuretijd trok Michael, die allang op zijn laatste adem had getrapt, nog één keer ten aanval. Zwoegend en ploegend kwam hij aan in het strafschopgebied van Poortugaal, kapte een verdediger uit en knalde met een laatste inspanning de bal tegen de lat. De terugspringende bal werd door de attent meegelopen Mark Althusius tegen de touwen gejaagd: 1-0! Michael stortte juichend neer en bleef lang liggen. Hij kon niet meer. Het is die onverzettelijkheid van Michael en zijn ploeggenoten dat veel compenseert. Voetballend kan het allemaal veel beter, maar winnen doe je niet zomaar van Bernisse. En Michael van der Velde is een plaag voor elke defensie.
{loadposition ads}
