Tevreden waren ze niet, de trainers van OVV en SCO’63. Zowel Miguel Muñoz van de thuisploeg als Ton Pattinama van de bezoekers uit Spijkenisse mopperden zondagmiddag voortdurend over het bedroevende spelpeil dat hun manschappen in het eerste kwartier van de onderlinge ontmoeting tentoonspreidden. ‘Pupillenvoetbal’ mompelde Muñoz toen er in de verdediging van de OVV-ers alweer een gapend gat was, waar een goede ploeg met een beetje overleg zo in kon duiken. Maar ook SCO’63 was zondag geen goede ploeg. Het stak bepaald niet in een blakende vorm. Zo trapte linksback Aschraf Rahil vlak voor de neus van zijn trainer een pass over een meter of vijftien naar Brendon Christefor Jansen over de zijlijn zonder dat hij door iemand op de huid gezeten werd. ‘Je kan me niet wijsmaken dat dit aan het veld ligt’, zo sneerde Pattinama. Hij had een glimlach op zijn gezicht, maar inwendig moest hij koken. Tenminste iemand die warm werd van het spel.
Nee, fraai was het allemaal niet wat OVV en SCO’63 zondagmiddag het kleumende publiek voorschotelden. Beide ploegen speelden vooral in de beginfase ontzettend slordig. Veel balverlies, veel foute passes; niks om een beetje warm van te worden. Pattinama bleef zijn best doen om een beetje lijn in het spel van zijn jongens te krijgen. ‘De blauwwitte shirts horen bij elkaar hoor’ riep hij hen toe en ook zijn collega Muñoz bleef klagen. ‘Het lijkt wel Bal op Dak 4’ foeterde hij. Tja, het was bedroevend. Eigenlijk was er in de eerste helft slechts één speler die zich een beetje aan de malaise kon onttrekken: Arie Bravenboer, de nummer 11 van OVV. Arie deed tenminste nog een paar keer iets hartverwarmends. Een echte momentenvoetballer is de 22 jarige voorhoedespeler. Zo stoomde hij na bijna 20 minuten vanaf de middenlijn op met de bal aan de voet. Hij omspeelde ‘Ara’ Rahil en haalde uit, van buiten het strafschopgebied. In de lijn van het vertoonde spelbeeld tot dan toe zou je denken dat het schot huizenhoog over zou gaan, vooral omdat de bal alsmaar bleef stijgen. Ook keeper Linber van der Horst moet dat gedacht hebben, want hij deed niks. ‘Kansloze bal’, zo zag je hem denken. Dat dacht ik ook. Als ik nog zou voetballen, zou ik ‘nog honderd van zulke’ geroepen hebben. Maar plots veranderde de baan van het schot. Na die onverwachte curve spatte het leer tegen de lat en Pascal van Hulst was er als de kippen bij om de terugspringende bal tegen het net te jagen: 1-0 voor OVV. Zou ik die middag dan toch nog een beetje warm worden?
Een kleine tien minuten later scoorde Arie de 2-0 en daar ging een heerlijke dubbele één-twee met de verder totaal onzichtbare Odair José Delgado de Burgo aan vooraf en een paar minuten daarna negeerde scheidsrechter Anrico van den Hoed het vlagsignaal van SCO-grensrechter Jan Rolaf en kon de diepgaande Arie koeltjes zijn tweede treffer maken. OVV leidde met 3-0, zonder één moment te imponeren. Wat een wonderlijke wereld is de voetbalwereld toch! Of moet je zeggen dat SCO’63 een totale off-day had? Hoe dan ook, het dolle kwartiertje van Arie Bravenboer maakte veel goed.
Vlak voor het rustsignaal scoorde Victor Kriek de 3-1 en dat zou een aardige tweede helft gaan opleveren, zo dacht ik handenwrijvend: SCO’63 dat op zoek moest naar nog minstens twee doelpunten en OVV dat gebruik kon gaan maken van de ruimte die op zeker achterin bij de Spijkenissers zou ontstaan. Dat kon nog leuk worden, zo meende ik. Ik kwam van een koude kermis thuis. SCO’63 viel aan, maar veel leverde dat niet op. En de ruimte om te counteren was er zeker voor de OVV-ers, maar ze deden er weinig mee. En Arie Bravenboer? Die kwam nauwelijks meer in het stuk voor. Zijn ploegmaten konden hem niet meer aanspelen en als dat een keertje gebeurde, dan leverde hij de bal meteen weer in bij een tegenstander. Het bleef 3-1 en veel te genieten was er dus niet, zondag op het sportpark aan de Zwartelaan in Oostvoorne. Maar toch; Arie Bravenboer had in de eerste helft een kwartiertje lang bij mij de kou verdreven. Vanaf deze plek wil ik hem daar nog voor bedanken.
{loadposition ads}
