Bij het warmlopen voorafgaande aan de wedstrijd PFC–Boshuizen fronste scheidsrechter Jonathan van den Hurk de wenkbrauwen: die lijnen op het veld van PFC waren toch wel erg dunnetjes. Met de zon meekijkend viel het allemaal wel mee, maar vanaf de andere kant van het veld zag je ze bijna niet. Kees Kleijwegt, de man die bij PFC de lijnen trekt, had een geldig excuus. Tot halverwege vrijdagochtend had het gras onder een dik sneeuwtapijt gelegen, dus van krijten was vanzelfsprekend niks gekomen. Kees, die bij PFC tevens consul is, wist het toen bovendien al: gezien die sneeuwlaag zal er dit weekend bij PFC niet gevoetbald kunnen worden. Maar zie, plotseling zette de dooi in en binnen een mum van tijd was de sneeuw van het veld verdwenen. Tijd om alsnog met een kalkkarretje over de grasmat te gaan rijden was er niet meer en bovendien is Kees niet meer zo best ter been. Arbiter Van den Hurk besloot over zijn hart te strijken en af te laten trappen op een veld met van één kant af gezien nauwelijks zichtbare lijnen. Het was een beslissing waar hij later toch wel een beetje spijt van moet hebben gehad, maar die PFC-keeper Daniël van de Beek tot man van de wedstrijd deed uitgroeien.
Na 70 minuten tikte PFC-verdediger Marvin Godschalk rechtsbuiten Shabani M’Famme Ramadhani aan. Het gebeurde helemaal aan de andere kant van het strafschopgebied dan waar de scheidsrechter stond. M’Famme ging neer en de perfect leidende Van den Hurk floot binnen een seconde: penalty. Ik had hem ook gegeven, maar vanaf de positie waar de arbiter stond, met nagenoeg onzichtbare lijnen was het maar de vraag of de overtreding binnen of buiten het strafschopgebied gemaakt was. ‘Buiten’ wisten alle PFC-ers zeker. Ze dromden bijeen rond de scheidsrechter en wezen allemaal naar Ad van der Bom, hun grensrechter, die met zijn vlag omhoog stond. Ook die wist zeker dat de overtreding niet in het strafschopgebied plaats had gevonden, maar net daarbuiten. Minutenlang duurde het gekrakeel, want die penalty was een cruciaal moment in de wedstrijd. PFC was door doelpunten van uitblinker Carli Wessels en John Lugtenburg op een 2-0 voorsprong gekomen, maar vanaf de tweede goal was er nog maar één ploeg die voetbalde: Boshuizen, de nummer 3 van de eerste klasse B. Vlak voor rust had Faysal Bouchkachakhe de aansluitingstreffer gemaakt en in de tweede helft was het wachten op de gelijkmaker. Die zou er met die penalty dus wel komen, want hoe de PFC-ers ook protesteerden, Van den Hurk bleef bij zijn beslissing, ofschoon hij toch even bij grensrechter Van der Bom was langs geweest. Aimen Said legde de bal op de stip en op de doellijn zette PFC-doelman Daniël van de Beek zich schrap. Daan ziet er uit als een barkeeper, eentje die gezien zijn postuur zelf zijn grootste klant is. Dat beeld koestert hij, heeft hij me eens toevertrouwd.
In zijn warming up laat hij expres ballen gaan, zodat de tegenstander wellicht de indruk krijgt dat die dikke in het doel makkelijk te passeren is. Maar Daan van de Beek is een horde die moeilijk te nemen is. Hij had al een paar keer een grote doelkans van Boshuizen verijdeld en nu, in afwachting van de strafschop die voor zoveel ophef had gezorgd, stond hij daar. De dijen met een omvang van een volwassen olifant strak gespannen, de normaal duidelijk zichtbare buik een beetje ingetrokken en de armen lichtjes gespreid. Op zijn hoofd een ouderwets wielerpetje om beter tegen de zon in te kunnen kijken. Alles bij elkaar niet bepaald het beeld van een keeper die vlot naar de hoek zal gaan duiken. ‘Dat moet te doen zijn’, zal strafschopnemer Said dan ook gedacht hebben. De Boshuizenspeler nam een lange aanloop en schoot de bal keihard in de hoek van het doel, links van de keeper. Die kwam met al zijn kilo’s echter pijlsnel in beweging en stopte de zeker niet slecht ingetrapte penalty. Het was het keerpunt in de wedstrijd. Hoewel Boshuizen in de resterende 20 minuten nog flink aandrong, stond het vast dat Daan van de Beek die dag niet meer gepasseerd zou worden. Dat gebeurde ook niet meer en zo sleepte PFC drie broodnodige punten in de wacht. Daan is 43 jaar oud en vast van plan nog lang door te gaan. ‘Al halen ze hier Edwin van der Sar als keeper, dan nog zal die moeten vechten om mijn plekje onder de lat in te nemen’, zei hij ooit. We zijn inmiddels zeker tien jaar verder en Daan staat er nog altijd. Een fenomeen is hij. Een kolossaal fenomeen.
{loadposition ads}
