Veel jongens die geboren en getogen zijn in Rozenburg spelen er niet in het eerste elftal van de gelijknamige zaterdag tweedeklasser uit het plaatsje aan de Nieuwe Waterweg. In de basisopstelling tegen Den Bommel, afgelopen zaterdag, zijn Elroy van Seventer en Jordie de Groot de enige twee spelers die al in de jeugd bij Rozenburg actief waren. Jordie heeft dat trouwens niet zijn gehele jeugd gedaan; hij is namelijk drie jaar weg geweest. Toen hij op sportpark West bij de D-tjes voetbalde, deed hij dat zo goed dat scouts van Heerenveen hem opmerkten. Tijdens een gesprek in het Carlton Oasis Hotel in Spijkenisse werd zijn vader Ton uitgelegd dat het voor de ontwikkeling van zijn zoon beter zou zijn om op een hoger niveau te gaan voetballen. Dat hoger niveau werd SHO in Oud-Beijerland, dat destijds nauwe banden had met Heerenveen. Jordie speelde er een jaar in de D1 en een jaar in C en daarna verkaste hij naar Spijkenisse, want het C-elftal van die club speelde op een nog hoger niveau en ook die vereniging had contacten met Heerenveen.
Bij de C-1 van Spijkenisse werd Jordie opgesteld als back en dat begon hem op een gegeven moment zo tegen te staan dat hij besloot weer voor zijn oude club te gaan voetballen. Jordie keerde dus terug naar Rozenburg en maakte daar als 17-jarige zijn opwachting in het eerste elftal. Het was de betreurde John Corver die hem als trainer bij de groep haalde. Een jaar later was hij vaste basisspeler in een rol die hem erg veel genoegen moest doen. Henry Hecker, de opvolger van John Corver stelde hem als aanvallende middenvelder op en Jordie floreerde. Hij stoomde regelmatig op, dook in de gaten die er lagen en scoorde aldus menig doelpunt. Iedereen was het er over eens: aan deze speler zouden ze bij Rozenburg nog erg veel plezier gaan beleven.
Jordie is nu 25 jaar en van de gevaarlijke aanvallende middenvelder die hij eens was is niet zoveel meer overgebleven. Zijn huidige trainer Wim van der Steene stelt hem op in het centrum van de verdediging en het lijkt wel alsof Jordie een verbod heeft gekregen de middenlijn over te steken. Jordie kiest al dan niet opgedragen door zijn trainer voor zekerheid achterin en mengt zich zelden of nooit in het aanvalsspel. Tegen Den Bommel staat hij ter hoogte van de middenlijn dan ook regelmatig met de handen in de zij toe te kijken als zijn ploeggenoten op de helft van de tegenstander aan het voetballen te zijn. Persoonlijk vind ik dat erg jammer, want ik heb zijn manier van voetballen onder Henry Hecker nog op mijn netvlies staan. Nu bekruipt me het gevoel dat er met Jordie omgegaan wordt als met een basisschoolleerling die aan een schoolvoetbaltoernooi deelneemt. Begeleiders van zulke elftalletjes zetten hun beste voetballers namelijk vaak achterin. Begrijp me goed, ik wil de voetbalkennis en het tactisch inzicht van Wim van der Steene absoluut niet in twijfel brengen. Per slot van rekening staat Rozenburg met een Jordie de Groot centraal achterin op een florissante tweede plek in de tweede klasse D. Maar telkens wanneer ik Rozenburg zie voetballen zie ik een Jordie de Groot met de rem er op.
Op 14-jarige leeftijd nam Jordie het besluit terug te keren naar Rozenburg. De verdedigende rol die hij destijds bij Spijkenisse kreeg toebedeeld, beviel hem voor geen meter. Maar elf jaar later is de geschiedenis zich aan het herhalen. Ik kan me niet voorstellen dat Jordie het allemaal zo leuk vindt om aanvallen van tegenstanders te ontrafelen, want een pure verdediger zoals Elroy van Seventer is hij niet. Tegen Den Bommel maakte hij daarvoor te veel overtredingen, vaak net buiten de zestien. Het leverde hem een gele kaart op en als er een echte vrijetrappenspecialist bij Den Bommel had gevoetbald, was daaruit misschien wel een goal gevallen. Samen met zijn medeverdedigers Elroy van Seventer, Jock de Burgo en Sander Arkenbout legde Jordie de gebroeders Bakker aan banden. Rozenburg won met 1-0 in Den Bommel en staat nu tweede, achter het ongenaakbare Zuidland. Het zal dus wel voor vrolijke taferelen gezorgd hebben in de kleedkamer, na afloop. Jordie doet het allemaal voor de ploeg, maar diep in zijn hart moet hij ongetwijfeld terugverlangen naar zijn aanvallende rol van een jaar of zeven, acht geleden. Ik wel in ieder geval.
{loadposition ads}
{loadposition gads}
