Zouden clubgrensrechters ook gescout worden? Afgaande op de belevenissen dit seizoen van Ad van der Bom, de grensrechter van PFC, zou je denken van wel. Nog niet zo heel lang geleden vlagde Ad namelijk op zaterdagmiddag de competitiewedstrijd van Spijkenisse tegen Gravenzande en de allerlaatste wedstrijd van dit seizoen, als Spijkenisse thuis tegen Leonidas moet aantreden, rent Ad gewapend met een vlag nog een keer langs de lijn voor de ploeg van Adrie Poldervaart.
Hoe is dat zo gekomen? Is Ad door zijn manier van vlaggen opgevallen bij de technische staf van Spijkenisse? Denken ze dat PFC door Ad tweede staat in de tweede klasse? Denken ze daar dat hij al zo veel punten heeft gepakt voor PFC dat met hem langs de lijn de drie punten tegen Leonidas al zo goed als zeker zijn? Je zou dit zomaar kunnen concluderen. Gelukkig ligt het iets genuanceerder. Tegen Gravenzande was Leo Timmer, dit seizoen de vaste grensrechter van Spijkenisse, vanwege droeve familieomstandigheden verhinderd en Look Lugtenburg, de elftalleider van Spijkenisse en vader van PFC-speler John Lugtenburg kende Ad van de keren dat hij PFC had zien voetballen. Toch een kwestie van scouting dus. Spijkenisse voor een keertje uit de brand helpen, daartoe was Ad na welgeteld één biertje gaarne bereid. Grensrechter zijn schijnt dus leuk te zijn. Dat vindt Ad kennelijk, want anders doe je dat niet twee keer in een weekend.
Bij PFC is Van der Bom al langer dan 20 jaar grensrechter. Vroeger was hij keeper van het eerste, maar toen hij een stapje terug moest doen, besloot hij niet lager te gaan spelen, maar te gaan vlaggen. Dat doet hij al die jaren naar eer en geweten. Natuurlijk is hij een clubman en bekijkt hij spelsituaties soms door een PFC-bril, maar bij genoeg andere verenigingen heb ik grensrechters aan het werk gezien die veel en veel partijdiger zijn. Je kunt zeggen wat je wil: Ad vlagt niet altijd voor buitenspel als het geen buitenspel is.
Toen ik hoorde dat Ad door Spijkenisse nog een keer ‘ingehuurd’ gaat worden, besloot ik hem eens aan een nadere beschouwing te onderwerpen. PFC tegen UNIO afgelopen zondag was een leuke aanleiding, te meer omdat die wedstrijd onder leiding stond van de kaalhoofdige Marcel van Ekelenburg, een scheidsrechter die ik erg hoog heb zitten. Voorafgaande aan de wedstrijd vroeg ik Marcel niet alleen de 22 spelers op het veld in de gaten te houden, maar zijn aandacht ook te richten op de grensrechter van PFC. ‘Je weet wel, die kale’, zo zei ik er bij. Geen probleem vond Marcel dat. Hij voegde er met de nodige zelfspot aan toe dat kale mensen niet te vertrouwen zijn maar dat hij zijn voorzorgsmaatregelen al had getroffen. Vlaggen had hij van huis meegenomen. ‘En die zijn zo zwaar dat een grensrechter ze niet omhoog kan krijgen’, zo legde hij uit. Een praatje vooraf met de grensrechters, daartoe was hij wel bereid, ‘maar dat zal slechts een zeer kort praatje zijn, want grensrechters luisteren toch nooit’, zo wist hij ook te vertellen. Als Marcel dit alleen bij PFC zou zeggen, zou je gaan twijfelen aan de objectiviteit van Ad van der Bom, maar desgevraagd antwoordde de arbiter dat hij dit overal zegt. Ad kan dus gerust zijn.
Veel te doen had de PFC-grensrechter die middag trouwens niet. Het was PFC dat de wedstrijd dicteerde. UNIO kwam nauwelijks over de middenlijn. Een keer of vijf hooguit. Ad was lange periodes werkeloos en stond dan met de handen op de rug te genieten van de aanvalspatronen die ‘zijn’ jongens op de mat legden. ‘Zou hij nu denken dat PFC net Barcelona is?’ zo vroeg een vaste PFC-volger zich af. Ad een beetje kennende is dit niet ondenkbaar.
Bij één aanval stak de hij zijn vlag gedecideerd omhoog om buitenspel aan te geven, maar dat werd genegeerd door Van Ekelenburg. Dat was wel lachen. Ad haalde zijn schouders op. Ja, Ad van der Bom is zo verkeerd nog niet. Eigenlijk is het een hele goeie vent. Dat vinden ze bij Spijkenisse dus ook. Die laatste wedstrijd tegen Leonidas mag hij daar dus nog eens komen vlaggen. Dan is Luke, het zoontje van Leo Timmer, pupil van de week en kan Leo voor één keertje op de bank plaatsnemen om zo de allerlaatste competitiewedstrijd van Adrie Poldervaart van nabij mee te maken. Dat heeft Look Lugtenburg allemaal zo geregeld. Mooi toch?
{loadposition ads}
