Zondag stond de streekderby Vierpolders-Abbenbroek op het programma, een ideale wedstrijd voor Manus Siefers. Manus is namelijk een goede bekende bij beide verenigingen. Hij speelde 20 seizoenen in het eerste van Vierpolders en in zijn nadagen verraste hij met een ziedend schot in de kruising een toen nog piepjonge Hans Brinkman, die bij Abbenbroek onder de lat stond. Dat moet zeker vijftig jaar geleden geweest zijn, want Brinkman nadert de 65 en is al jaren voorzitter van Abbenbroek. Manus doet nu helemaal niks meer.
Dat is niet altijd zo geweest, want Manus was vroeger bijzonder actief. Hij werkte bij de posterijen in Brielle, maar feitelijk stond zijn hele leven in het teken van voetbal. Zo werd hij na zijn actieve loopbaan voorzitter van Vierpolders. In die functie opende hij in 1971 de kantine op het nieuwe sportpark aan de Coosenhoekstraat door een bal door een afgeplakte deur te schieten. Met zijn traptechniek een fluitje van een cent.
Samen met Jan ’t Mannetje, in Rockanje beter bekend als Jan Schreeuw, was Manus de grondlegger van het pupillenvoetbal op het eiland Voorne-Putten. In de dagen van de RVB, de Rotterdamse voetbalbond, stond pupillenvoetbal nog helemaal niet op de kaart. Het was aan mannen als Manus te danken dat er überhaupt gevoetbald kon worden door die kleintjes en dat er uiteindelijk een echte competitie van de grond kwam. Manus was ook de spil van de vermaarde spelregelcompetitie, een allang opgedoekt evenement waar jeugdspelers van voetbalverenigingen uit heel Nederland op hun spelregelkennis getoetst werden. Met zijn team heeft Manus het ooit zelfs tot de landelijke finale in Amersfoort geschopt. Manus is ook scheidsrechter geweest in de RVB en toen hij in 1983 na bijna 20 jaar zijn voorzitterschap van Vierpolders inruilde voor een functie bij de KNVB, als afgevaardigde van het eiland Voorne-Putten, heeft hij daar ook nog van alles en nog wat gedaan. Hij zat in de onderzoekscommissie van strafzaken, bezocht recepties in de verre omgeving, was als vertegenwoordiger van de bond toezichthouder bij zaalvoetbalwedstrijden, zat in de regiocommissie, was voorzitter van de pupillencommissie en dan vergeet ik vast en zeker nog een heleboel dingen. Toen hij 70 jaar werd en vanwege die gevorderde leeftijd geen officiële functie bij de bond meer mocht vervullen, kreeg hij als afscheid een gouden speld van de KNVB. Hij is erelid van Vierpolders, lid van verdienste van de KNVB en is ook onderscheiden door de toenmalige burgemeester De Ronde van de gemeente Brielle.
Als hij al zijn ontvangen onderscheidingen op zou spelden kan hij zo doorgaan voor een Russische generaal, de borst vol medailles en eretekens. Maar zo zit Manus niet in elkaar. Aan zijn lijf geen polonaise. Ja, het gouden speldje van de KNVB draagt hij met trots, maar de rest van zijn onderscheidingen ligt thuis in de kast.
Wie denkt dat na al die jaren Manus het voetbal de neus uitkomt heeft het mis. Ook nu nog is hij bijna elk weekend rond de velden te vinden, als liefhebbende toeschouwer. Of het nu Blankenburg-FIOS is, Nieuwenhoorn-AFC ‘34, OHVV-Slikkerveer of Abbenbroek-Maasstad Tediro; Manus is present. Het mooiste is dat hij vanuit zijn woonplaats Vierpolders al die wedstrijden afrijdt op zijn fiets. Of het nu regent, stormt of heerlijk lenteweer is, het maakt Manus geen moer uit. Hij springt op de fiets en een uurtje later is hij op de plaats van bestemming. Dan meldt hij zich in de bestuurskamer, drinkt een bakje koffie (bij Rockanje een cappuccino) en even later zit hij op een bankje de verrichtingen op het veld te bewonderen. En na afloop weer op de fiets, terug naar huis. Let wel: Manus is 82 jaar. Tweeëntachtig!
Toen Manus in 1983 als voorzitter van Vierpolders afscheid nam, kregen hij en zijn vrouw Bep een fiets van de club, zo vernam ik pas kort geleden. Het was een echte Gazelle. Ik had hem zondag willen vragen of het nog steeds diezelfde tweewieler is waarmee hij nu wekelijks naar zijn wedstrijdjes gaat. Dat zou me namelijk niks verbazen. Maar ik kon het hem niet vragen, want Manus was niet bij Vierpolders-Abbenbroek. Hij zal wel een verjaardag hebben gehad van een van zijn kleinkinderen of achterkleinkinderen. Want dat is de enige reden waarom hij wel eens een wedstrijdje laat schieten. Tot zijn spijt, zegt hij zelf, maar misschien mag ik dat niet verder vertellen. Manus Siefers. Zulke mannen maken ze niet meer.
{loadposition ads}
